Η Πληγή

Η φωτιά ήταν ο πρώτος σου δάσκαλος: το τρίξιμο του ξύλου, το σφύριγμα του χυμού, τα πρόσωπα των δικών σου μεταμορφώνονται μες στο τρεμόσβημα. Έξω απ' τον κύκλο, σκοτάδι που δεν έχει βαφτιστεί ακόμα. Μία νύχτα οι φλόγες χαμηλώνουν, και η λάμψη που έπνιγε τον ουρανό γίνεται χόβολη. Η οροφή του κόσμου σκίζεται – σημεία φωτός αναδύονται παντού. Μικροσκοπικά. Αδιάφορα. Τα μπράτσα σου βαραίνουν απ' τα ξύλα. Θα μπορούσες να ταΐσεις τις φλόγες, ν' αναστήσεις την τυφλή ζεστασιά. Τ' αφήνεις κάτω.

Η Οδός

Ένα βήμα πίσω. Το κρύο μπαίνει αμέσως – απ' τα πλευρά, απ' το κενό που άφησε η ζέστη. Γυρνάς το βλέμμα σου. Η φωτιά είναι μικρή πια: ένα λαμπρό νόμισμα σε σκοτεινό πάτωμα. Το δωμάτιο ήταν πάντα τόσο μεγάλο. Θα επιστρέψεις στη θαλπωρή, αλλά σαν κάποιος που έχει δει χωρίς αυτήν. Θα καθίσεις ανάμεσα στους δικούς σου και θα τους αγαπάς ακόμα, μα η φωτιά δεν θα 'ναι πια σπίτι. Μερικές φορές θα μιλήσεις· τις περισσότερες θα σωπαίνεις. Το κρύο όμως δεν σε κρατά πια. Θα βλέπεις το βλέμμα τους να θολώνει όταν περιγράφεις αυτά που βρήκες εκεί, και θα αναγνωρίσεις τη μοναξιά εκείνων που είδαν τη σκεπή να σκίζεται.

Η Σκιά

Δεν αφήνουν όλοι τα ξύλα. Ο Ευλαβής κοίταξε ψηλά μια φορά, παιδί ακόμα. Το κενό αντίκρισε το βλέμμα του και δεν του πρόσφερε τίποτα· ούτε κακία, ούτε αγάπη – μόνο απόσταση. Δεν ξανακοίταξε ποτέ. Τώρα τα χέρια του ταΐζουν φλόγες, ώσπου το τείχος του φωτός ν' ανήκει σε άλλον. Πεθαίνει κουλουριασμένος γύρω από κρύες πέτρες, τα χέρια του σφιγμένα σε στάχτη. Πάνω του, τ' αστέρια συνεχίζουν. ❖ Η Φωτισμένη βγαίνει στο σκοτάδι και θρυμματίζεται – το άπειρο χύνεται μέσα της, διαλύει τα όριά της, κι εκείνη αρπάζει τη μόνη δύναμη που της μένει: την ονομασία. Μια γραμμή ανάμεσα σε δύο φώτα. Μετά άλλη, κι άλλη. Μέχρι τον χειμώνα, έχει φυλακίσει τον ουρανό σε αστερισμούς. Επιστρέφει στη φωτιά και κηρύττει πως τ' αστέρια μίλησαν, πως το νόημα είναι σταθερό, πως μόνο εκείνη κρατάει το κλειδί. Οι μαθητές της αποστηθίζουν τους χάρτες. Κανείς τους δεν κοιτάει ψηλά.

Η Τομή