Η Πληγή

Η καταιγίδα είναι πια μνήμη. Το κλαδί που ξεριζώθηκε υπάρχει μόνο ως ρόζος – σκοτεινή, σφιχτή σπείρα εκεί που η ίνα αναγκάστηκε να καμπυλώσει. Ζεις αρκετά ώστε να ξεχνάς πως υπήρξε ποτέ ρήγμα. Μετά, άνοιξη. Ο χυμός ανεβαίνει και συναντά αντίσταση. Η ροή σταματά και η ίνα στροβιλίζεται, συμπιεσμένη. Κουβαλάς τον ρόζο τόσο καιρό, που ξέχασες ποιος δακτύλιος ξύλο, ποιος πληγή. Ο κορμός κρατάει τον ρόζο, ή ο ρόζος κρατάει τον κορμό;

Η Οδός

Μετράς το ελάττωμα, και η άρνηση σκληραίνει σε δακτυλίους. Πρώτο ένστικτο: να ισιώσεις την ίνα. Στέρεψε ρετσίνι από την πληγή – κράτα επιφάνεια επίπεδη. Αλλά ο ρόζος είναι συμπιεσμένο ξύλο. Δεν θα υποχωρήσει. Αρνείσαι να καμπυλώσεις γύρω από τη μνήμη, δημιουργείς ένα σημείο θραύσης. Ο πρώτος δυνατός αέρας θα σε σπάσει ακριβώς εκεί που αρνήθηκες να λυγίσεις. Δεύτερο ένστικτο: να στραφείς προς την πληγή. Στέρεψε την κορυφή σου για να θρέψεις την ουλή. Λύγισε τον κορμό ώστε η πληγή να κοιτάζει πάντα τον ήλιο. Αρνήσου νέους δακτυλίους από φόβο μην καλύψεις την απόδειξη της επιβίωσής σου. Αληθινή ανάπτυξη δεν είναι ούτε έκθεση ούτε άρνηση. Είναι τύλιγμα. Φτιάχνεις άλλον έναν δακτύλιο. Κι άλλον. Κι άλλον. Στρώμα στρώμα, φαρδαίνεις και τυλίγεις το κλειδωμένο κέντρο σε χρόνια μαλακού ξύλου. Ο ρόζος αντέχει – πυκνός σαν πέτρα, αμετάβλητος. Όχι πληγή ούτε ζημιά. Ο ρόζος είναι όπου το κλαδί κάποτε ώθησε προς τα πάνω. Και η πληγή δείχνει το σημείο πού άπλωσες για ν' αγγίξεις το φως.

Η Σκιά

Ένας κορμός οφείλει να είναι πρόθυμος να αφήσει την τραγωδία να γίνει απλώς ένας δακτύλιος ανάμεσα σε εκατοντάδες. Όμως οι σκιές αρνούνται να αφήσουν την πληγή να υποχωρήσει. Ο Ροζιασμένος Πυρήνας χαρίζει στην πληγή όλη του την ικμάδα. Διαστρεβλώνει την ανάπτυξή του για να διασφαλίσει πως η ουλή θα είναι το πρώτο πράγμα που θα αντικρίζουν οι επισκέπτες του. Δεν μπορεί να δεχτεί φιλοφρόνηση για το φύλλωμά του χωρίς να βάλει τα πράγματα στη θέση τους: Ναι, αλλά κοίτα πού έσπασα, και υποβιβάζει τα υγιή του χρόνια σε σιωπή. Μα ένας κορμός που στρεβλώνεται για να επιδεικνύει την πληγή του φορτώνεται εσωτερική καταπόνηση. Όταν η καταιγίδα επιστρέφει, το ξύλο σχίζεται κατά μήκος της καμπύλης που πέρασε χρόνια τελειοποιώντας. Ο Κούφιος Κορμός μεγαλώνει για την όψη, όχι για τον πυρήνα. Αντιμετωπίζει την καταιγίδα σαν ψεγάδι – κάτι που πρέπει γρήγορα να σκεπαστεί. Αναγκάζει την ανάπτυξή της να είναι ίσια, αρνούμενη να αναγνωρίσει την πυκνότητα που κρύβει μέσα της. Αποφεύγει το βαθύ χώμα· κρατά τις ρίζες της ρηχές. Προσπαθεί να πνίξει τον ρόζο κάτω από λεπτές στρώσεις επιφάνειας. Ο ρόζος στραβώνει την ίνα εκ των έσω. Το μόνο που καταφέρνει είναι να γίνει κούφια – μια τέλεια κολώνα που δεν αντέχει το βάρος της ίδιας της της φυλλωσιάς, και λυγίζει κάτω από την πίεση. Στην εγκάρσια τομή: η σιωπή που προσπάθησε να επιβάλει. Ο ρόζος κάθεται στο κέντρο άθικτος, χλευάζοντας την ισχνότητα των δακτυλίων που προσπάθησαν να τον αγνοήσουν.

Η Τομή