Η Πληγή

Η καταιγίδα είναι πια μνήμη. Το κλαδί που έσπασε υπάρχει μόνο ως ρόζος: σκοτεινή σπείρα εκεί που η ίνα αναγκάστηκε να καμπυλώσει. Επιβιώνεις τόσο, που το ρήγμα γίνεται ιστορία. Μετά, άνοιξη. Ο χυμός ανεβαίνει και συναντά αντίσταση. Η ροή σταματά και η ίνα στροβιλίζεται, συμπιεσμένη. Κουβαλάς τον ρόζο τόσο καιρό, που ξέχασες ποιος δακτύλιος ξύλο, ποιος πληγή. Είσαι το δέντρο που μεγάλωσε ή η πληγή που το καμπύλωσε;

Η Οδός

Μετράς τους δακτυλίους. Βρίσκεις το ελάττωμα. Πρώτο ένστικτο: να ισιώσεις την ίνα, να κρατήσεις την επιφάνεια επίπεδη. Αλλά ο ρόζος είναι συμπιεσμένο ξύλο. Δεν θα υποχωρήσει. Αν αρνηθείς να καμπυλώσεις γύρω από τη μνήμη, δημιουργείς σημεία θραύσης. Ο πρώτος δυνατός αέρας θα σε σπάσει ακριβώς εκεί που αρνήθηκες να λυγίσεις. Δεύτερο ένστικτο: να στραφείς προς την πληγή. Στέρεψε την κορυφή για να θρέψεις την ουλή. Λύγισε τον κορμό ώστε η πληγή να κοιτάζει πάντα τον ήλιο. Αρνήσου νέους δακτυλίους από φόβο μην καλύψεις την απόδειξη της επιβίωσής σου. Φτιάχνεις άλλον έναν δακτύλιο. Κι άλλον. Κι άλλον. Στρώμα στρώμα, φαρδαίνεις και τυλίγεις το κλειδωμένο κέντρο σε χρόνια μαλακού ξύλου. Ο ρόζος αντέχει: πυκνός σαν πέτρα, αναλλοίωτος. Ο κορμός κρατά.

Η Σκιά

Ένας κορμός οφείλει να είναι πρόθυμος να αφήσει την τραγωδία να γίνει ένας δακτύλιος ανάμεσα σε εκατοντάδες. Οι σκιές αρνούνται να αφήσουν την πληγή να υποχωρήσει. Ο Αληθινός θρέφει την πληγή με όλο του το χυμό. Κάποτε, ένας ταξιδιώτης κάθισε στη σκιά του και ούτε που είδε τον ρόζο. Επαίνεσε τα φύλλα κι έφυγε. Όλα τα χρόνια επιβίωσης, αόρατα. Έτσι έμαθε να γέρνει την ουλή προς το φως, κάθε κλαδί να την πλαισιώνει. Τώρα δεν μπορεί να δεχτεί φιλοφρόνηση χωρίς να βάλει τα πράγματα στη θέση τους: Ναι, αλλά κοίτα πού έσπασα – και υποβιβάζει τα υγιή του χρόνια σε σιωπή. Μα ο κορμός που στρεβλώνεται για να επιδεικνύει την πληγή φορτώνεται καταπόνηση. Όταν η καταιγίδα επιστρέφει, το ξύλο σχίζεται κατά μήκος της καμπύλης που πέρασε χρόνια τελειοποιώντας. ❖ Η Ακέραια μεγαλώνει για την όψη, όχι για τον πυρήνα. Αντιμετωπίζει την καταιγίδα σαν ψεγάδι – κάτι που πρέπει γρήγορα να σκεπαστεί. Αναγκάζει την ανάπτυξή της να είναι ίσια, αρνούμενη να αναγνωρίσει την πυκνότητα που κρύβει μέσα της. Αποφεύγει το βαθύ χώμα· κρατά τις ρίζες ρηχές. Μια άνοιξη, ένα παιδί χαράζει αρχικά στον φλοιό της. Το μαχαίρι γλιστράει κάτω από την επιφάνεια και βρίσκει – τίποτα. Η λεπίδα περνά εκεί όπου έπρεπε να υπάρχει καρδιόξυλο. Αισθάνεται το κενό που αρνιόταν, ξαφνικά ανοιχτό στον ουρανό. Προσπαθεί να πνίξει τον ρόζο κάτω από λεπτές στρώσεις. Ο ρόζος στραβώνει την ίνα εκ των έσω. Το μόνο που καταφέρνει είναι να γίνει κούφια – μια τέλεια κολώνα που δεν αντέχει το βάρος τής φυλλωσιάς, και λυγίζει κάτω απ' την πίεση. Στην εγκάρσια τομή: η σιωπή που προσπάθησε να επιβάλει. Ο ρόζος κάθεται στο κέντρο άθικτος, χλευάζοντας την ισχνότητα των δακτυλίων που προσπάθησαν να τον αγνοήσουν.

Η Τομή