Η Πληγή

Η λεπίδα σε βρίσκει στον ύπνο σου. Ξυπνάς κι απλώνεις το χέρι σου. Τα δάχτυλα κλείνουν γύρω από τίποτα. Το ατσάλι έφυγε. Η σιωπή που άφησε ζυγίζει περισσότερο απ' το σπαθί. Η πληγή χάσκει – δεν πονάει ακόμα. Ρωτάει: Τι θα κάνεις μαζί μου;

Η Οδός

Το σώμα ουρλιάζει. Σφράγισε την πληγή. Μούδιασε το νεύρο. Τείχισε τη μνήμη πριν μιλήσει. Ή χειρότερα, ερωτεύσου την αιμορραγία. Κράτα την τομή φρέσκια. Ξύσε τη ραφή ξανά και ξανά. Ποιος είσαι χωρίς τον πόνο; Ή το πιο θανάσιμο ψέμα: να γιάνεις τόσο γρήγορα, τόσο τέλεια, που να ξεχάσεις πως έσπασες ποτέ, περπατώντας στον κόσμο με πανοπλία δανεική, άτρωτος και βέβαιος. Αρνείσαι αυτούς τους οίκτους. Κάθεσαι μέσα στο ρήγμα ενώ τα νεύρα παίρνουν ακόμα φωτιά, κι από τον πόνο, έρχεται μια διαφορετική ερώτηση: Πώς πέρασες τη φρουρά μου; Η λεπίδα δεν έφτιαξε την αδυναμία στην πανοπλία σου. Την βρήκε. Ακολουθείς το μονοπάτι της έπαρσής σου, μέχρι το τυφλό σημείο που προστάτευες με λύσσα. Σιγά σιγά αρχίζει η ύφανση. Κλείνεις το δέρμα και πλέκεις το μάθημα μες στον ιστό της. Το νέο δέρμα είναι πιο τραχύ, αλλά γνωρίζει. Πυκνότερο εκεί που ήσουν αφελής, άγρυπνο εκεί που κοιμόσουν. Η λεπίδα ρώτησε: Είσαι ευάλωτος; Η ουλή απαντά: Ήμουν.

Η Σκιά

Κάποιοι αρνούνται να απαντήσουν. Είδε τη μητέρα του να γίνεται φάντασμα ενώ ανέπνεε ακόμα. Μετά την προδοσία του άντρα της, εκείνη συρρικνώθηκε ώσπου χώρεσε ακριβώς στο κενό που άφησε πίσω του. Η σιωπή της κατάπιε το σπίτι. Ο Άσπιλος ορκίστηκε: Όχι σε μένα. Τώρα σφραγίζει τη ζημιά του ακαριαία, χαμογελώντας. Όμως το σώμα κρατά ό,τι ο νους αρνείται να μετρήσει. Τα τυφλά του σημεία τον κάνουν να τινάζεται από τρόμο. Η επόμενη λεπίδα βρίσκει το ίδιο ακριβώς άνοιγμα. – Κάποια άλλη ερωτεύεται το τραύμα, μαθαίνοντας τι απαιτεί μια ανοιχτή πληγή: μαρτυρία. Κρατάει νύχι στη ραφή, σκίζοντας τη δουλειά της νύχτας κάθε πρωί. Μη γιάνεις, ψιθυρίζει. Δεν τελείωσα μαζί σου. Πεθαίνει με την πληγή ακόμα υγρή, χωρίς να συναντήσει ποτέ εκείνη που θα μπορούσε να γίνει, αν τολμούσε να γιάνει.

Η Τομή