Η Πληγή

Η λεπίδα σε βρίσκει στον ύπνο. Ξυπνάς κι απλώνεις το χέρι. Τα δάχτυλα κλείνουν γύρω από τίποτα. Το ατσάλι έφυγε· αυτό που άφησε ζυγίζει περισσότερο. Η πληγή χάσκει. Έχει δικό της σφυγμό τώρα, πιο αργό από τον δικό σου. Στη σιωπή πριν τον πόνο, ρωτάει: Τι θα κάνεις μαζί μου;

Η Οδός

Το σώμα ουρλιάζει: κλείσε την πληγή, θάψε τη μνήμη πριν προλάβει να μιλήσει. Σκέψεις εισβάλλουν: ερωτέψου την αιμορραγία, ξύσε τη ραφή. Γιάνε γρήγορα για να ξεχάσεις ό,τι έσπασες, και περπάτα τον κόσμο με δανεική πανοπλία. Αρνείσαι αυτούς τους οίκτους. Κάθεσαι μέσα στο ρήγμα ενώ τα νεύρα καίνε ακόμα, κι απ' τη φωτιά, γεννιέται ερώτηση: Πώς πέρασες τη φρουρά μου; Η λεπίδα δεν έφτιαξε το κενό. Το βρήκε. Ιχνηλατείς το μονοπάτι ως το τυφλό σημείο που προστάτευες με όλα εκτός από μάτια, και βλέπεις. Ιστός απαντά σε ιστό· δέρμα κλείνει πάνω σ' όσα έμαθε – πυκνότερο εκεί που πόνεσε. Η λεπίδα ρώτησε: Είσαι αδύναμος; Η ουλή απαντά: Ήμουν.

Η Σκιά

Κάποιοι αρνούνται να απαντήσουν. Ο Άθικτος σφραγίζει την πληγή πριν προλάβει να ματώσει. Είδε τη μητέρα του να αδειάζει ενώ ακόμα ανέπνεε, η σιωπή της να καταπίνει το σπίτι δωμάτιο δωμάτιο, ωσότου χώρεσε στο κενό που άφησε ο άντρας της. Μέσα σ' εκείνη την ησυχία, εκείνος ορκίστηκε: Εγώ δε θα γίνω έτσι. Τώρα κλείνει τις πληγές του πριν προλάβουν να μιλήσουν, και χαμογελά μια ανάσα πριν φτάσει ο πόνος. Κάποιος φεύγει· αυτός βρίσκεται ήδη στο επόμενο δωμάτιο. Όμως το σώμα κρατάει ό,τι δεν ακούει το μυαλό. Το χέρι του βρίσκει τον σβέρκο του όταν ακούει ορισμένα ονόματα. Κάποιος απέναντί του στο τραπέζι σωπαίνει, κι οι ώμοι του πέφτουν, η ανάσα του βαραίνει. Γνωρίζει αυτή τη σιωπή από μικρός. Το σπίτι ησυχάζει, δωμάτιο δωμάτιο. ❖ Η Αφιερωμένη έχει διαλέξει το τραύμα. Μαθαίνει την ακριβή παύση πριν την αποκάλυψη: τη σιωπή που κάνει ένα δωμάτιο να γέρνει προς εκείνη. Μια ιστορία στο δείπνο, μια φράση που αφήνει επίτηδες μισοτελειωμένη. Ύστερα η κομμένη ανάσα πριν την εκμυστήρευση, και η γωνία φωτός που κάνει την πληγή να λάμπει. Τα δάχτυλά της βρίσκουν τη ραφή κάθε πρωί, πιέζουν ωσότου ανοίξουν τα χείλη της πληγής. Ξηλώνει το έργο της νύχτας πριν προλάβει η κρούστα να δέσει. Μην κλείσεις, ανασαίνει. Δεν τελείωσα μαζί σου.

Η Τομή