Η Πληγή

Η ουλή νιώθει χειμώνα πριν φτάσει. Μια λέξη πέφτει – και η πληγή σφίγγει: κλωστή τεντωμένη κάτω απ' το δέρμα, πριν το μυαλό σου βρει όνομα γι' αυτό που ακούει. Αναγνώριση. Ο Οίκτος στέκεται στην κορυφογραμμή, ρίχνοντας κουβέρτες στην κατηφόρα – αρκετά κοντά για να φανεί ελεήμων· αρκετά μακριά για να μείνει στεγνός. Μα η ουλή σου έχει αρχίσει την κάθοδο. Οι μπότες σου σπάνε την κρούστα του χιονιού. Ο άνεμος ακονίζεται. Πάγος μαζεύεται στις βλεφαρίδες σου. Όταν τους φτάσεις, το κρύο έχει ήδη μπει και στους δικούς σου πνεύμονες.

Η Οδός

Η ανάσα σου βρίσκει τη δική τους. Τα χέρια φαγουρίζουν. Θέλουν να προσφέρουν οτιδήποτε: σχέδιο, λύση, φυλαχτό πλασμένο απ' την επιβίωση σου. Δεν κινείσαι. Στέκεσαι εκεί που πονάει να στέκεσαι. Η ανάσα τους επιβραδύνει, σταθεροποιείται, βρίσκει τον ρυθμό της. Οι ώμοι τους πέφτουν· οι δικοί σου ακολουθούν. Τα μάτια τους βρίσκουν τα δικά σου. Δεν ζητούν κάτι. Μένεις ώσπου το να μένεις παύει να είναι απόφαση. Η ουλή σου μαλακώνει· Θυμάται πώς την κράτησαν.

Η Σκιά

Δεν διασχίζουν όλοι το χιόνι. Κάποιοι χτίζουν τοίχους από απόσταση· άλλοι χάνονται μέσα στην εγγύτητα. Η Συμπονετική νιώθει το κρύο στο στήθος της. Αν πλησιάσει, θα την καταπιεί. Χτίζει τοίχο από εξηγήσεις – διαγιγνώσκοντας από την κορυφογραμμή, η φωνή της ζεστή κι οι πνεύμονές της άθικτοι. Τους αφήνει χάρτη για τόπο που δεν θα πατήσει – και την ικανοποίηση ότι φάνηκε χρήσιμη. Αυτός που πάγωνε νιώθει ακόμα πιο κρύος. ❖ Ο Εύσπλαχνος πενθεί χωρίς ν' ακούσει. Φτάνει σαν χιονόνερο – πολύ γρήγορα, πολύ ζεστά – πλημμυρίζει τον χώρο πριν δει ποιος είναι εκεί. Το χέρι του βρίσκει τον ώμο τους. Ξέρω ακριβώς πώς νιώθεις, λέει, και πριν προλάβουν να τελειώσουν μια πρόταση, την τελειώνει για λογαριασμό τους. Αυτός που πάγωνε μένει με έναν νέο παγετό: ακόμα και η οδύνη του μπορεί να κλαπεί.

Η Τομή