Συμπόνια
"Ζεστασιά που στέλνεις, φτάνει κρύα"
Η Πληγή
Η ουλή νιώθει χειμώνα πριν φτάσει. Μια λέξη πέφτει – και η πληγή σφίγγει, κλωστή τεντωμένη κάτω από δέρμα, πριν το μυαλό σου βρει όνομα γι' αυτό που ακούει. Αναγνώριση. Το σώμα σου θυμάται το κρύο πριν φτάσουν τα λόγια. Η ουλή σου το μιλά άπταιστα. Η λύπηση παρακολουθεί από την κορυφογραμμή, ρίχνοντας κουβέρτες στην κατηφόρα – αρκετά κοντά για να φανεί ελεήμων, αρκετά μακριά για να μείνει στεγνός. Μα η ουλή σου έχει αρχίσει την κάθοδο. Οι μπότες σου σπάνε τη κρούστα του χιονιού. Ο άνεμος ακονίζεται. Πάγος μαζεύεται στις βλεφαρίδες σου. Όταν τους φτάσεις, το κρύο έχει ήδη μπει στους πνεύμονές σου.
Η Οδός
Η ανάσα σου βρίσκει τη δική τους. Τα χέρια σου φαγουρίζουν να προσφέρουν οτιδήποτε – σχέδιο, λύση, φυλαχτό πλασμένο από τη δική σου επιβίωση. Δεν κινείσαι. Στέκεσαι εκεί που πονάει να στέκεσαι. Η ανάσα τους επιβραδύνει, σταθεροποιείται, βρίσκει τον ρυθμό της. Οι ώμοι τους πέφτουν. Οι δικοί σου ακολουθούν. Τα μάτια τους βρίσκουν τα δικά σου – χωρίς να ζητούν. Μένεις ώσπου το να μένεις παύει να είναι απόφαση. Η ουλή σου μαλακώνει. Ζέστη την έφτιαξε, θυμάσαι. Όχι μόνο το κρύο.
Η Σκιά
Δεν διασχίζουν όλοι το χιόνι. Κάποιοι χτίζουν τοίχους από απόσταση· άλλοι θάβονται μέσα στην εγγύτητα. Ο Άμωμος Σαμαρείτης νιώθει το κρύο στο στήθος του. Αν πλησιάσει, θα τον διεκδικήσει. Χτίζει τοίχο από εξηγήσεις – τους περιγράφει την κατάστασή τους, διαγιγνώσκοντας από την κορυφογραμμή, η φωνή του ζεστή και οι πνεύμονές του άθικτοι. Τους αφήνει χάρτη για τόπο που αυτός δεν θα πάει, και την ικανοποίηση ότι φάνηκε χρήσιμος. Οι πνεύμονές του μένουν στεγνοί. Τα χέρια του, καθαρά. Όποιος πάγωνε νιώθει πιο κρύος από πριν. Η Κλέφτρα του Πόνου γονατίζει πριν κοιτάξει. Φτάνει σαν χιονόνερο – πολύ γρήγορα, πολύ ζεστά – πλημμυρίζοντας τον χώρο πριν δει ποιος είναι εκεί. Το χέρι της βρίσκει τον ώμο τους. Ξέρω ακριβώς πώς νιώθεις, λέει, και πριν προλάβουν να τελειώσουν μια πρόταση την έχει τελειώσει για αυτούς, κάνοντας τον πόνο τους σκηνή για τον δικό της. Φεύγει πιστεύοντας πως πρόσφερε οικειότητα. Αυτός που πάγωνε μένει με έναν νέο παγετό: ακόμα και ο πόνος του είναι κάτι που θα του πάρουν.
Η Τομή
Ποιος πάγωσε ενώ εξηγούσες;
ΣΥΜΠΟΝΙΑ
Ζεστασιά που στέλνεις, φτάνει κρύα
Συμπόνια
"Ζεστασιά που στέλνεις, φτάνει κρύα"
Η Πληγή
Η ουλή νιώθει χειμώνα πριν φτάσει. Μια λέξη πέφτει – και η πληγή σφίγγει, κλωστή τεντωμένη κάτω από δέρμα, πριν το μυαλό σου βρει όνομα γι' αυτό που ακούει. Αναγνώριση. Το σώμα σου θυμάται το κρύο πριν φτάσουν τα λόγια. Η ουλή σου το μιλά άπταιστα. Η λύπηση παρακολουθεί από την κορυφογραμμή, ρίχνοντας κουβέρτες στην κατηφόρα – αρκετά κοντά για να φανεί ελεήμων, αρκετά μακριά για να μείνει στεγνός. Μα η ουλή σου έχει αρχίσει την κάθοδο. Οι μπότες σου σπάνε τη κρούστα του χιονιού. Ο άνεμος ακονίζεται. Πάγος μαζεύεται στις βλεφαρίδες σου. Όταν τους φτάσεις, το κρύο έχει ήδη μπει στους πνεύμονές σου.
Η Οδός
Η ανάσα σου βρίσκει τη δική τους. Τα χέρια σου φαγουρίζουν να προσφέρουν οτιδήποτε – σχέδιο, λύση, φυλαχτό πλασμένο από τη δική σου επιβίωση. Δεν κινείσαι. Στέκεσαι εκεί που πονάει να στέκεσαι. Η ανάσα τους επιβραδύνει, σταθεροποιείται, βρίσκει τον ρυθμό της. Οι ώμοι τους πέφτουν. Οι δικοί σου ακολουθούν. Τα μάτια τους βρίσκουν τα δικά σου – χωρίς να ζητούν. Μένεις ώσπου το να μένεις παύει να είναι απόφαση. Η ουλή σου μαλακώνει. Ζέστη την έφτιαξε, θυμάσαι. Όχι μόνο το κρύο.
Η Σκιά
Δεν διασχίζουν όλοι το χιόνι. Κάποιοι χτίζουν τοίχους από απόσταση· άλλοι θάβονται μέσα στην εγγύτητα. Ο Άμωμος Σαμαρείτης νιώθει το κρύο στο στήθος του. Αν πλησιάσει, θα τον διεκδικήσει. Χτίζει τοίχο από εξηγήσεις – τους περιγράφει την κατάστασή τους, διαγιγνώσκοντας από την κορυφογραμμή, η φωνή του ζεστή και οι πνεύμονές του άθικτοι. Τους αφήνει χάρτη για τόπο που αυτός δεν θα πάει, και την ικανοποίηση ότι φάνηκε χρήσιμος. Οι πνεύμονές του μένουν στεγνοί. Τα χέρια του, καθαρά. Όποιος πάγωνε νιώθει πιο κρύος από πριν. Η Κλέφτρα του Πόνου γονατίζει πριν κοιτάξει. Φτάνει σαν χιονόνερο – πολύ γρήγορα, πολύ ζεστά – πλημμυρίζοντας τον χώρο πριν δει ποιος είναι εκεί. Το χέρι της βρίσκει τον ώμο τους. Ξέρω ακριβώς πώς νιώθεις, λέει, και πριν προλάβουν να τελειώσουν μια πρόταση την έχει τελειώσει για αυτούς, κάνοντας τον πόνο τους σκηνή για τον δικό της. Φεύγει πιστεύοντας πως πρόσφερε οικειότητα. Αυτός που πάγωνε μένει με έναν νέο παγετό: ακόμα και ο πόνος του είναι κάτι που θα του πάρουν.
Η Τομή
Ποιος πάγωσε ενώ εξηγούσες;