Η Πληγή

Η καμπάνα δεν έχει μυστικά. Κάθε φυσαλίδα στον χαλκό, κάθε ελάττωμα που νόμιζε ο χυτευτής πως είχε κρύψει – το σφυρί τα βρίσκει όλα. Χτύπησε, και το μέταλλο απαντά. Η ραγισμένη καμπάνα βγάζει θρήνο· η κούφια, κρότο· η ατόφια – τραγούδι. Το σφυρί θα πέσει. Σε βρίσκει σε κάθε δωμάτιο που μπαίνεις, σε κάθε κρίση που αντιμετωπίζεις, σε κάθε στιγμή που σε πιάνουν απροετοίμαστο. Ο ήχος που ξεφεύγει είναι η απάντησή σου. Δεν υπάρχει δεύτερο χτύπημα.

Η Οδός

Το ξέρεις αυτό. Το ξέρεις χρόνια – γι' αυτό πέρασες αυτά τα χρόνια τελειοποιώντας τον ήχο σου. Ξέρεις τη νότα που θέλεις να ακούσει ο κόσμος, και όταν πέφτουν τα αναμενόμενα σφυριά, ηχείς όπως σχεδίασες: καθαρός, συγκροτημένος, η καμπάνα που σχεδίασες να είσαι. Μετά έρχεται το χτύπημα από γωνία που δεν φύλαξες ποτέ – ερώτηση που βρίσκει τη ρωγμή στην πρόβα σου, στιγμή που σε πιάνει πριν προλάβεις να συνθέσεις το πρόσωπό σου. Το σφυρί χτυπά· ηχείς. Ο ήχος βγαίνει γυμνός. Απρόβαριστος· αμείλικτα δικός σου. Το δωμάτιο σιωπά. Περιμένεις να ονομάσουν το ελάττωμα. Δεν το κάνουν. Ο λαιμός σου κλείνει γύρω από κάτι που δεν μπορείς να ονομάσεις. Η δουλειά είναι να γίνεις το ίδιο μέταλλο σε όλο σου το βάθος – ένα κράμα, χωρίς ραφές – ώσπου το σφυρί να πέσει από οποιαδήποτε γωνία και να μη βρει αντίφαση. Ώσπου η απρόσμενη κρούση κι η μακρά πρόβα να βγάζουν την ίδια νότα.

Η Σκιά

Κάποιοι αρνούνται το χτύπημα εντελώς. O Συγκροτημένος ήχησε μια φορά, αφύλακτος, και το δωμάτιο σώπασε. Όχι η σιωπή του δέους, αλλά η σιωπή εκείνων που ζυγίζουν το τι άκουσαν. Τους είδε να αλλάζουν έκφραση. Τώρα τυλίγει τον μπρούντζο του σε στρογγυλεμένα λόγια – τελειοποιώντας την τέχνη του να μην είναι αξιομνημόνευτος. Όταν πέφτει το σφυρί, συναντά μονάχα ύφασμα. Ούτε ήχο, ούτε κλαγγή. Διασχίζει τον κόσμο χωρίς αντίλαλο. Κάθε δωμάτιο που αφήνει μένει ακριβώς όσο σιωπηλό ήταν πριν μπει. Πεθαίνει αχτύπητος, καμπάνα που διάλεξε να γίνει πέτρα. ❖ Η Ανυπόκριτη χτυπήθηκε μια φορά και άκουσε τον εαυτό του να ηχεί φάλτσα. Το χάσμα ανάμεσα στην προβαρισμένη της νότα και το αληθινό μέταλλο την διέλυσε. Η αναμονή ήταν χειρότερη από οποιαδήποτε ετυμηγορία. Έτσι αρπάζει το σφυρί, χτυπάει και ξαναχτυπάει, βαθαίνοντας τη ρωγμή. Κάνει το ελάττωμα να ουρλιάζει τόσο δυνατά ώστε κανείς δεν μπορεί να της το πάρει. Αυτός είναι ο αληθινός μου ήχος, επιμένει, βροντώντας τη φθορά της σε κάθε δωμάτιο. Πεθαίνει κροταλίζοντας. Ξέχασε πως χυτεύτηκε για μουσική.

Η Τομή