Η Πληγή

Η καμπάνα δεν έχει μυστικά. Κάθε φυσαλίδα στον χαλκό, κάθε ελάττωμα που νόμιζε ο χυτευτής πως είχε κρύψει – το σφυρί τα βρίσκει όλα. Χτύπησε, και το μέταλλο απαντά. Η ραγισμένη καμπάνα βγάζει γδούπο. Η κούφια, κροτάλισμα. Η αληθινή καμπάνα ηχεί καθαρά. Το σφυρί θα πέσει. Σε βρίσκει σε κάθε δωμάτιο που μπαίνεις, σε κάθε κρίση που αντιμετωπίζεις, σε κάθε στιγμή που σε πιάνουν απροετοίμαστο. Ο ήχος που ξεφεύγει είναι η απάντησή σου. Δεν υπάρχει δεύτερο χτύπημα.

Η Οδός

Το ξέρεις αυτό. Το ξέρεις χρόνια – γι' αυτό πέρασες αυτά τα χρόνια τελειοποιώντας τον ήχο σου. Ξέρεις τη νότα που θέλεις να ακούσει ο κόσμος, και όταν πέφτουν τα αναμενόμενα σφυριά, ηχείς όπως σχεδίασες: καθαρός, συγκροτημένος, η καμπάνα που σχεδίασες να είσαι. Μετά έρχεται το χτύπημα από γωνία που δεν φύλαξες ποτέ – ερώτηση που βρίσκει τη ρωγμή στην πρόβα σου, στιγμή που σε πιάνει πριν προλάβεις να συνθέσεις το πρόσωπό σου. Το σφυρί χτυπά. Ηχείς. Ο ήχος είναι ωμός. Απρόβαριστος. Δικός σου. Το δωμάτιο σιωπά. Περιμένεις να ονομάσουν το ελάττωμα. Δεν το κάνουν. Σε άκουσαν – τον εαυτό κάτω από το γυάλισμα. Ο λαιμός σου σφίγγει γύρω από την παράξενη θέρμη του να αναγνωριστείς. Η δουλειά είναι να γίνεις το ίδιο μέταλλο σε όλο σου το βάθος – ένα κράμα, χωρίς ραφές – ώσπου το σφυρί να πέσει από οποιαδήποτε γωνία και να μη βρει αντίφαση. Ώσπου ο ήχος του να σε πιάσουν απροετοίμαστο να είναι ο ίδιος με τον ήχο του να είσαι έτοιμος.

Η Σκιά

Κάποιοι αρνούνται το χτύπημα εντελώς. Ήχησε μια φορά, αφύλακτος, και το δωμάτιο σώπασε – όχι η σιωπή του δέους, αλλά η σιωπή εκείνων που ζυγίζουν το τι άκουσαν. Τους είδε να αλλάζουν έκφραση. Τώρα τυλίγει τον μπρούντζο του σε στρογγυλεμένα λόγια – τελειοποιώντας την τέχνη του να μην είναι αξιομνημόνευτος. Όταν πέφτει το σφυρί, συναντά μονάχα ύφασμα. Ούτε ήχο, ούτε κλαγγή. Διασχίζει τον κόσμο δίχως να αφήνει αντίλαλο και κάθε δωμάτιο που αφήνει πίσω του μένει ακριβώς το ίδιο σιωπηλό όσο πριν μπει. Πεθαίνει αχτύπητος, τέλειος μπρούντζος. – Ένας άλλος χτυπήθηκε μια φορά και άκουσε τον εαυτό του να ηχεί φάλτσα. Το χάσμα ανάμεσα στην προβαρισμένη του νότα και το πραγματικό του μέταλλο τον διέλυσε. Η αναμονή ήταν χειρότερη από οποιαδήποτε ετυμηγορία. Έτσι, αρπάζει το σφυρί, χτυπάει και ξαναχτυπάει, βαθαίνοντας τη ρωγμή. Κάνει το ελάττωμα να ουρλιάζει τόσο δυνατά που κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως το ανακάλυψε εκείνος. Αυτός είναι ο αληθινός μου ήχος, επιμένει, βροντώντας τη φθορά του σε κάθε δωμάτιο. Πεθαίνει ακόμα κροταλίζοντας, έχοντας ξεχάσει πως κάποτε χυτεύτηκε για να γίνει μουσική.

Η Τομή