Αρετή

Ο χαλκός μένει κρύος ώσπου να τον βρει η φωτιά, κι ίσιο μένει το ξύλο ώσπου η χορδή τραβήξει την καμπύλη του. Φοβήθηκες τη θέρμη κι αντιστάθηκες στο λύγισμα. Μα μέταλλο που δεν λιώνει δεν βρίσκει κόψη· τόξο που μένει ίσιο δεν στέλνει βέλος. Το σφυρί πέφτει. Η χορδή σφίγγει. Εσύ δε σπας – τραγουδάς. Η κόψη ήταν μες στο μετάλλευμα· η πτήση, μες στο ξύλο. Η φωνή ήταν πάντοτε μέσα σου, πολύ πριν η φωτιά έρθει.