Η Πληγή

Ξυπνάς με σκουριά στη γλώσσα. Πάντα ξυπνούσες με σκουριά στη γλώσσα. Οι αμμόλοφοι επαναλαμβάνονται σε κάθε ορίζοντα. Όλοι όσους ξέρεις πίνουν από την όαση και το λένε αρκετό. Για χρόνια, κι εσύ. Γονατίζεις στην άκρη του νερού, κυρτώνεις τα χέρια, και πίνεις. Το νερό είναι χλιαρό. Γλιστρά στον λαιμό. Το στομάχι γεμίζει, μα το κοίλωμα κάτω απ' το στομάχι μένει άδειο – η λεκάνη σκαμμένη σε πέτρα από νερό που δεν ήρθε ποτέ. Μερικές νύχτες το κενό βουίζει – μια νότα στο υπόγειο της ακοής. Δεν το 'χεις πει σε κανέναν. Μα κάθε πρωί, να 'τη: σκουριά στη γλώσσα. Ο μόνος τρόπος που έχει το κενό να φτάσει στο στόμα σου. Σου έμαθαν να βλέπεις αυτόν τον πόνο ως αρρώστια – κάτι να θάψεις. Μετά μια αυγή, αέρας περνά από το πρόσωπό σου: αλμυρός και κρύος. Σταματάς. Στέκεσαι παγωμένος στον αμμόλοφο, πρόσωπο γερμένο στον άνεμο, και το κοίλωμα αποκρίνεται. Η ίδια νότα. Απαντημένη. Αυτή η δίψα είναι το σχήμα του νερού που δεν έχεις βρει ακόμα. Είναι η μνήμη του ωκεανού, φερμένη σε στεγνό αέρα. Ανάμνησις: το ξελησμόνημα. Η ψυχή που θυμάται για τι φτιάχτηκε.

Η Οδός

Στέκεσαι στον αμμόλοφο, πρόσωπο υγρό απ' αλμυρό άνεμο, και η παλιά ζωή περιμένει πίσω σου. Μπορείς να πίνεις από την όαση κάθε πρωί ως το τέλος της ζωής σου. Η σκουριά Θα σε κρατήσει να αναπνέεις. Δεν θα σε κρατήσει ζωντανό. Το στομάχι τραβά προς το νερό. Το κοίλωμα τραβά αλλού. Στέκεσαι στην άκρη, τρέμοντας, μα δεν πίνεις. Κάποια πρωινά δεν μπορείς να κουνηθείς. Το κοίλωμα ψιθυρίζει πως σε γέλασε, πως δεν υπάρχει ωκεανός, πως έφυγες από το μόνο νερό που υπάρχει. Σηκώνεσαι ούτως ή άλλως. Τα χείλη σκάνε. Η γλώσσα ξεχνά την υγρασία. Φωνή καλεί από κάπου πίσω σου. Σηκώνεις χέρι χωρίς να γυρίσεις. Η άμμος δίνει τη θέση της σε βράχο. Ο αέρας παχαίνει από αλάτι. Τον ακούς πριν τον δεις, τον βλέπεις πριν τον πιστέψεις. Τα γόνατά σου χτυπούν πέτρα, κι ο ήχος σε καταπίνει. Το κοίλωμα σωπαίνει. Ανοίγεις το στόμα και το αλάτι μπαίνει σαν νόστος. Η σκουριά λιώνει. Η πέτρα συνάντησε επιτέλους το νερό που πάντα γνώριζε.

Η Σκιά

Ο Σπειροδρόμος κοιτάει έξω στους αμμόλοφους, στην ομίχλη όπου ο ουρανός συναντά την άμμο, και μια σκέψη τον διαπερνά σαν δροσερό νερό: Κι αν δεν υπάρχει ωκεανός; Κι αν το κοίλωμα είναι η αρρώστια; Οι ώμοι του χαλαρώνουν. Το αποκαλεί γαλήνη. Σκάβει λάκκο στο σούρουπο – αρκετά βαθύ να μπλοκάρει τον άνεμο και να σταματήσει τον ορίζοντα από το να τραβά. Κουλουριάζεται μέσα, πιέζει τα χείλη στην τραχύτητα, λέει στον εαυτό του πως πίνει. Ως την αυγή η ακινησία γίνεται αβάσταχτη. Τρέχει προς την πρώτη τρεμούλα που βλέπει, φτάνει λαχανιασμένος, βρίσκει μόνο άμμο. Ως το βράδυ σκάβει ξανά. Αυτός είναι ο ρυθμός του: μούδιασμα, φρενίτιδα, μούδιασμα. Το κοίλωμα ουρλιάζει, το κοίλωμα πνίγεται, το κοίλωμα ουρλιάζει ξανά. Κινείται. Ξεκουράζεται. Σίγουρα αυτό αρκεί. Τον βρίσκουν χρόνια αργότερα, δέκα βήματα από λάκκο που είχε σκάψει το προηγούμενο βράδυ. Τα χνάρια του σπειρώνονται γύρω του σαν μουντζούρα παιδιού. Η θάλασσα ήταν τρεις μέρες ανατολικά. Είχε κάνει κύκλους για μήνες. Η δίψα που θα μπορούσε να τον οδηγήσει σπίτι πέθανε κάπου μέσα στον ρυθμό. Τον ξέρεις. Κοιμάται στην ακινησία σου. Τρέχει στον πανικό σου. ΚΚάνει κύκλους μέσα σου ακόμα.

Η Τομή