Τέλος

Κάθε εαυτός που θα μπορούσες να γίνεις και κάθε εαυτός που θα σκοτώσει η σμίλη κοιμούνται στις φλέβες σου. Το πρώτο χτύπημα είναι απώλεια, ρωγμή που δεν κλείνει, Σκόρπια θρύψαλα, και το σχήμα που ήσουν φεύγει. Μα μες στην ωχρή πληγή φαίνεται μια γραμμή – μια που δε θα μπορούσες να χαράξεις επίτηδες. Η γραμμή γίνεται μέλος, το μέλος στάση, η στάση βλέμμα. Σταματάς. Το βλέμμα σε βρίσκει.