Η Πληγή

Έχεις ξαναβρεθεί εδώ. Όχι σε τούτο το δωμάτιο – σ' αυτή τη γωνία φωτός. Μια ερώτηση γνώριμη μόνο από το βάρος της. Και να 'σαι ξανά. Το ίδιο μοτίβο να κλείνει γύρω σου. Ακολούθησε την καμπύλη αρκετά μακριά και θα βρεις την έλλειψη. Η ίδια καμπύλη, ξανά και ξανά. Η δουλειά που ρωτά την ίδια ερώτηση. Η πόλη που ηχεί εκείνη που άφησες πίσω. Τα μάτια που κρατούν κάτι που σχεδόν θυμάσαι. Και η έκπληξη έχει γνώριμο σχήμα. Νόμιζες πως έτρεχες ευθεία. Πως κάθε αρχή ήταν η τελευταία διαφυγή. Μα η διαδρομή καμπυλώνει πίσω. Αναγνωρίζεις την προσέγγιση – έχεις φτάσει εδώ ξανά, από τη σκοτεινή πλευρά της τροχιάς. Μια μάζα στο κέντρο σου σε τραβά.

Η Οδός

Ονειρεύεσαι τη διαφυγή – μια καθαρή ανάφλεξη στο απόλυτο σκοτάδι. Ανάβεις τους κινητήρες, ξανά, ξανά, ξοδεύοντας χρόνια σαν καύσιμα. Μα οι κομήτες δεν ξεφεύγουν· αναλώνονται. Κάθε πέρασμα μέσα από τη φωτιά του ήλιου καίει άλλο ένα στρώμα. Η ουρά που μπερδεύεις με ταχύτητα είναι η ουσία σου να ρέει στο κενό. Άσε τις μηχανές να σιγήσουν. Η έλξη είναι ακόμα εκεί. Δεν έφυγε ποτέ. Βρες την απόστασή – αρκετά κοντά να σε κρατάει, αρκετά μακριά ν' αντέξεις το κράτημα. Το κέντρο απ' το οποίο έφευγες είναι το μόνο που ξέρει τ' όνομά σου.

Η Σκιά

Η μητέρα του Ελεύθερου κράτησε την τροχιά της για χρόνια. Ήταν έντεκα όταν σταμάτησε να διορθώνει κι άφησε το κέντρο να την καταπιεί. Την είδε να πέφτει προς το κέντρο, ώσπου την κατάπιε το φως ολόκληρη. Ορκίστηκε μες στη σιωπή που άφησε ότι δεν θα συμβεί το ίδιο σ' εκείνον. Τώρα ανάβει τον κινητήρα του συνέχεια. Καίει καύσιμα και χρόνια. Η έλξη λιγοστεύει και το λέει πρόοδο. Η έλξη χάνεται και το βαφτίζει νίκη. Ψάχνει τη λέξη ελευθερία – αλλά ήδη διασκορπίζεται. Χωρίς βαρύτητα για να τον ορίσει, το σώμα χάνει το περίγραμμά του. Το ξέφτισμα αρχίζει ήσυχα. Πρώτα το μεσαίο όνομα της αδερφής· μετά ο ήχος της πόρτας που κλείνει· ύστερα αυτό απ' το οποίο έτρεχε. Δεν φοβάται. Δεν έχει μείνει τίποτα αρκετά συνεκτικό για να φοβηθεί. Σκορπίζει στο κενό. Επιτέλους ελευθερωμένος από κάθε κέντρο· επιτέλους αδιάκριτος από το σκοτάδι. ❖ Η Καρτερική κόβει τις μηχανές εντελώς και παραδίνεται στην κατάρρευση. Αφήνει την τροχιά να φθαρεί, σπειρώνεται προς τα μέσα, λέγοντας στον εαυτό της πως αυτή είναι αφοσίωση – ώσπου να συντριβεί στο ίδιο το πράγμα που έπρεπε να τροχιάζει γύρω του. Καταβροχθισμένη από φωτιά που δεν έμαθε ποτέ να χορεύει μαζί της. Σκορπίζει σε δακτύλιο θραυσμάτων γύρω απ' αυτό που αποκαλούσε σπίτι – κάθε θραύσμα ακόμα να πέφτει, ακόμα ερωτευμένο με τη βαρύτητα που το διέλυσε.

Η Τομή