Η Πληγή

Έχεις ξαναβρεθεί εδώ. Όχι το δωμάτιο αλλά αυτή τη γωνία του φωτός. Μια ερώτηση που τη γνωρίζεις από το βάρος της. Και να 'σαι ξανά. Το ίδιο μοτίβο να κλείνει μ' υπομονή τροχιάς. Ακολούθησε την καμπύλη αρκετά μακριά και θα βρεις την έλλειψη. Η ίδια γραμμή, ξανά και ξανά. Η δουλειά που ρωτά την ίδια ερώτηση. Η πόλη που ηχεί την πόλη που άφησες πίσω. Τα μάτια που κρατούν κάτι που σχεδόν θυμάσαι. Νόμιζες πως έτρεχες ευθεία. Νόμιζες πως κάθε νέα αρχή ήταν η τελευταία διαφυγή. Μα η διαδρομή καμπυλώνει πίσω. Μια ανώνυμη μάζα στο κέντρο σου – υπομονετική – έλκει. Δε χρειάζεται να την ονομάσεις. Χρειάζεται μόνο να γίνεις αρκετά βαρύς για να μείνεις.

Η Οδός

Ονειρεύεσαι τη διαφυγή – μια καθαρή φλόγα προς τα ανοιχτά. Ανάβεις τους κινητήρες, ξανά, ξανά, ξοδεύοντας χρόνια σαν καύσιμα. Οι κομήτες δεν ξεφεύγουν. Αναλώνονται. Κάθε πέρασμα μέσα από τη φωτιά του ήλιου καίει άλλο ένα στρώμα. Η ουρά που μπερδεύεις με ταχύτητα είναι η ουσία σου να ρέει στο κενό. Άσε τις μηχανές να σιγήσουν. Η έλξη είναι ακόμα εκεί. Δεν έφυγε ποτέ. Βρες την απόστασή – αρκετά κοντά να σε κρατάει, αρκετά μακριά ν' αντέξεις το κράτημα. Το κέντρο απ' το οποίο έφευγες είναι το μόνο που ξέρει τ' όνομά σου.

Η Σκιά

Η μάνα του κράτησε την τροχιά της για χρόνια. Ήταν έντεκα όταν σταμάτησε να διορθώνει, όταν άφησε το κέντρο να την πάρει. Την είδε να πέφτει προς τα μέσα ώσπου το φως την κατάπιε ολόκληρη. Ορκίστηκε μες στη σιωπή που άφησε ότι δεν θα συμβεί σ' αυτόν. Τώρα ανάβει τον κινητήρα του συνέχεια. Καίει καύσιμα και χρόνια. Η έλξη αποδυναμώνεται και το ονομάζει πρόοδο. Η έλξη χάνεται και το βαφτίζει νίκη. Ψάχνει τη λέξη ελευθερία – αλλά ήδη διασκορπίζεται. Χωρίς βαρύτητα ν' απαντήσει, ο εαυτός δεν έχει άκρη. Νιώθει τις άκρες να ξηλώνονται. Η μνήμη να ξετυλίγεται από μνήμη. Δεν φοβάται. Δεν έχει μείνει τίποτα αρκετά συνεκτικό για να φοβηθεί. Σκορπίζει στο κενό. Επιτέλους ελεύθερος από κάθε κέντρο. Επιτέλους αδιάκριτος από το σκοτάδι. Η Σπείρα της Επιστροφής κόβει τις μηχανές εντελώς, παραδίνεται στην κατάρρευση. Αφήνει την τροχιά να φθαρεί, σπειρώνεται προς τα μέσα, λέγοντας στον εαυτό της πως αυτή είναι αφοσίωση – ώσπου να συντριβεί στο ίδιο το πράγμα που έπρεπε να τροχιάζει γύρω του. Καταβροχθισμένη από φωτιά που δεν έμαθε ποτέ να χορεύει μαζί της. Το κέντρο δεν τον κυνήγησε στο κενό. Δεν άπλωσε για κείνη. Απλώς τραβούσε – όπως τραβά τώρα, όπως θα τραβά αφού ξεχαστούν τα ονόματά τους. Περιμένοντας κάποιον πρόθυμο να κρατήσει τη μακριά έλλειψη.

Η Τομή