Η Πληγή

Γεννιέσαι ��ναφτος – όχι σκοτεινός, απλώς ανακλαστικός. Η επιφάνειά σου τόσο γυαλισμένη που θα μπορούσες να περάσεις για ήλιο – στη σωστή γωνία, μέσα στο φως κάποιου άλλου. Γύρω σου, ο κόσμος φλέγεται. Παρασύρεσαι ανάμεσα σε φωτιές και μαθαίνεις να στρέφεσαι – πιάνοντας θέρμη χωρίς να αναφλέγεσαι. Γυρνάς το πρόσωπό σου προς κάθε περαστική φλόγα, γυαλίζοντας την επιφάνειά σου ώσπου να κρατά αρκετή ζέστη για να μοιάζει δική σου. Οι άνθρωποι μαζεύονται στη λάμψη σου – και την παίρνουν για δική σου. Κάτω από το γυάλισμα, μάζα που δεν ήξερες πως είχες πιέζει προς τα μέσα. Δεκαετίες άζητης θέρμης συμπιέζονται προς πυρήνα που αρνείσαι να ανάψεις. Τα πλευρά σου πονούν από την πυκνότητα αυτού που δεκαετίες αρνείσαι να γίνεις. Μια ρωγμή που δεν έφτιαξες εμφανίζεται στην επιφάνειά σου.

Η Οδός

Στέκεσαι στη ρωγμή. Κάθε ένστικτο σε τραβά να τη σφραγίσεις. Η εκδοχή που αγάπησαν οι άνθρωποι θα καεί – οι προσεκτικές γωνίες, η δανεική λάμψη, όλα. Μερικές σχέσεις χτισμένες σε αντανάκλαση δεν θα επιβιώσουν. Ίσως οι περισσότερες. Μα η εναλλακτική είναι να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου χαμογελώντας ενώ το γυαλί στενάζει γύρω σου. Η πίεση τελειώνει το επιχείρημά της. Η ρωγμή πλαταίνει. Και τότε – απώλεια. Η εκδοχή που αγάπησαν αρχίζει να καίγεται. Αυτό που ξεσπά δεν μοιάζει καθόλου με τη δανεική λάμψη. Ακατέργαστο. Φτάνει ως θέρμη, όχι ως παράσταση. Ο λαιμός σου στεγνώνει. Τα χέρια σου σταματούν να ποζάρουν. Τα μάτια σου σταματούν να ζητούν άδεια. Τίποτα όπως φανταζόσουν. Δικό σου. Η ψεύτικη επιφάνεια καίγεται. Οι γωνίες που κρατούσες τόσο προσεκτικά διαλύονται σε ζέστη.

Η Σκιά

Ο Παρασιτικός Ήλιος περνά τη ζωή του στρεφόμενος προς την πλησιέστερη φωτιά, πιάνοντας κάθε περαστική λάμψη και ρίχνοντάς την πίσω με τέτοια δεξιοτεχνία που ακόμα κι ο ίδιος ξεχνά πως δεν είναι δική του. Για μια στιγμή, είναι αδιάκριτος από άστρο. Μετά η φωτιά προχωρά. Το φως του πεθαίνει τη στιγμή που ο κόσμος κοιτά αλλού. Μια νύχτα, σιωπή γεμίζει τον χώρο όπου ήταν το δανεικό φως. Η φωτιά που τροχιοδρομούσε βρήκε φωτεινότερο καθρέφτη. Θα μπορούσε να ανάψει – η πίεση χτίζεται εδώ και χρόνια, ο πυρήνας είναι έτοιμος – μα η ανάφλεξη θα σήμαινε να παραδεχτεί πως όλα πριν ήταν θέατρο. Πως ήταν κρύος όλη την ώρα. Πως κανείς δεν τον είδε ποτέ, μόνο τις γωνίες που κρατούσε. Περιμένει στο σκοτάδι για άλλη φλόγα να τροχιοδρομήσει – σίγουρος, όπως πάντα, πως αυτή θα τον ζεστάνει ως τα βάθη. Πεθαίνει κρύος, άψογος καθρέφτης στραμμένος στο τίποτα.

Η Τομή