Η Πληγή

Τα χέρια του καπετάνιου δίδαξαν τα δικά σου. Τριάντα χρόνια πριν, δίπλωσε τα παιδικά σου δάχτυλα γύρω από τον εξάντα και στόχευσε το μάτι σου στον Πολικό Αστέρα. Εκείνος δεν κινείται ποτέ, είπε. Όταν η πυξίδα ψεύδεται και οι χάρτες κάνουν λάθος και τα ίδια σου τα μάτια σε προδίδουν – κράτα εκείνον. Από τότε πλέεις μαζί του. Ξέρεις την ίνα αυτού του πηδαλίου, λειασμένη από τη λαβή του και του καπετάνιου πριν από αυτόν. Έχεις ματώσει για αυτό το πλήρωμα, κι αυτοί για σένα. Μια νύχτα, το πλήρωμα κοιμάται κάτω. Από πάνω, το άστρο κρατά την αρχαία του θέση. Ελέγχεις την πορεία. Ξαναελέγχεις. Ο καπετάνιος έχει βάλει πλώρη για τα βράχια. Ο άνθρωπος που σου έμαθε τη διαφορά ανάμεσα σε άστρο και πηδάλι είναι αυτός που διάλεξε λάθος. Ξύπνησέ τον: προσβολή. Άρπαξε το τιμόνι: ανταρσία. Μείνε σιωπηλός: συντρίμμια ως την αυγή. Το άστρο δεν κινείται. Απλώς περιμένει.

Η Οδός

Το άστρο κρατά τη θέση του. Στέκεσαι από κάτω, παραλυμένος. Τα χέρια σου θέλουν να μείνουν στα πλευρά σου. Κάτι μέσα σου ψιθυρίζει: Τριάντα χρόνια. Σου έμαθε τα πάντα. Τι δικαίωμα έχεις; Θα μπορούσες να τον ξυπνήσεις. Φαντάζεσαι το πρόσωπό του στο φως του φαναριού – σύγχυση που λεπταίνει σε κάτι σκληρότερο. Βλέπεις τις δεκαετίες ανάμεσά σας να κρυσταλλώνουν σε τοίχο που δεν θα πέσει ποτέ. Το πλήρωμα θα σε δει στο τιμόνι, τον καπετάνιο να φωνάζει, το πλοίο να στρίβει ενάντια στις διαταγές του. Δεν θα καταλάβουν. Θα σε μισήσουν γι' αυτό – ακόμα κι ενώ περπατούν ζωντανοί στην ακτή. Σου έδωσε εκείνο το άστρο. Αυτός που σου έμαθε να το κρατάς είναι αυτός που τώρα οδηγεί προς τα βράχια. Το άστρο δεν κινήθηκε. Αρπάζεις το τιμόνι. Το ξύλο είναι ακόμα ζεστό από τη λαβή του. Η γάστρα βογκά καθώς στρίβει. Πίσω σου, η πόρτα της καμπίνας χτυπά ανοιχτή – μα το πλοίο έχει ήδη απαντήσει. Μέχρι την αυγή, τα βράχια είναι πίσω σου. Ο καπετάνιος στέκεται στην πλώρη με την πλάτη σε όλα όσα σχεδόν σας οδήγησε πάνω. Παρέμεινες πιστός στο πρώτο πράγμα που σου δίδαξε – ακόμα κι όταν το ξέχασε ο ίδιος.

Η Σκιά

Κάποιοι δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τον δάσκαλο από τη διδασκαλία. Και κάποιοι αγαπούν τον χάρτη περισσότερο από το πλοίο. Ο Βυθισμένος Πιστός βλέπει τα βράχια και νιώθει κάτι να σφίγγει στο στήθος του – κρύο σαν σύρμα. Μα όταν σκέφτεται τον καπετάνιο, το πλήρωμα που τον κοιτά με τα εμπιστευμένα μάτια συγγενών, η αριθμητική γίνεται αβάσταχτη. Το άστρο πρέπει να κινήθηκε. Οι χάρτες πρέπει να κάνουν λάθος. Ο καπετάνιος δεν μας πρόδωσε ποτέ. Σφίγγει το κάγκελο όταν έρθει η πρόσκρουση. Στο νερό, στις τελευταίες στιγμές, νιώθει τρομερή γαλήνη: Τουλάχιστον δεν ήμουν μόνος όταν πέθανα. Μα δεν ήταν πιστός. Ήταν απλά μόνος. Αγάπησε τον άνθρωπο περισσότερο από το άστρο που του έδωσε ο άνθρωπος, κι έτσι τους πρόδωσε και τους δύο. Ο Αψεγάδιαστος Πηδαλιούχος βλέπει τα βράχια και νιώθει δικαίωση. Επιτέλους, απόδειξη. Όλα εκείνα τα χρόνια σιωπηλής αμφιβολίας – τώρα επιβεβαιωμένα. Αρπάζει το τιμόνι με δικαιοσύνη, το χέρι του άκαμπτο από την ανάγκη να έχει δίκιο. Περνά τα βράχια με χειρουργική ακρίβεια. Μα δεν κατεβαίνει να ελέγξει τα αποθέματα νερού. Δεν ακούει τη δίψα του πληρώματος, τις ψιθυριστές ερωτήσεις τους. Αγαπά τον χάρτη περισσότερο από το πλοίο. Φτάνει στο λιμάνι με άψογο ημερολόγιο και αμπάρι γεμάτο φαντάσματα.

Η Τομή