Το Κατώφλι

Τα άστρα είναι φωτιές σκορπισμένες σε ένα αδιάφορο σκοτάδι, που καίνε μόνο για τον εαυτό τους. Το κενό δεν έμαθε ποτέ το όνομά σου. Δίχως κέλευσμα, το χέρι σου σηκώνεται. Κοιτάς ψηλά και ρίχνεις ένα νήμα μες στο μαύρο, αγκυρώνοντας αυτή τη φωτιά με εκείνη. Κυνηγός. Αρκούδα. Φίδι στο νότο. Τ' αστέρια δεν απαντούν – μα το χέρι σου ξεχνά τον τρόμο του. Οι σκορπισμένες φωτιές παίρνουν σχήμα κάτω απ' το χέρι σου. Στο όνομα, ένα μοτίβο. Στο μοτίβο, μια πορεία. Στην πορεία – το σπίτι.

Η Οδός

Λαχταράς ένα σχήμα που σε περίμενε. Τ' αστέρια κρέμονται βουβά. Κι όμως εσύ απαντάς: Σχεδίασα. Ονόμασα. Επέλεξα. Δέκα χιλιάδες χρόνια πριν, ένα τρεμάμενο χέρι χάραξε την ίδια γραμμή. Το σχήμα ήταν χάραξη, όχι εύρημα· τ' αστέρια δεν ένιωσαν τίποτα. Κάθε γενιά από τότε πλοηγείται μ' εκείνον τον κυνηγό. Εκείνο το χέρι δεν διέφερε από το δικό σου. Το δάχτυλό σου σηκώνεται. Χαράζεις μια γραμμή εκεί που υπήρχε μόνο σκόρπιο φως. Μετά άλλη μία. Ως την αυγή, υπάρχει κάτι που δεν υπήρχε στο σούρουπο. Η γραμμή που χαράζεις δεν είναι αληθινή σαν την πέτρα. Είναι αληθινή σαν την υπόσχεση: επειδή πλοηγείσαι μ' αυτήν.

Η Σκιά

Ο Αδιάψευστος χάραξε τη μητέρα του στον ουρανό μια φορά. Εφτά αστέρια: το μέτωπό της, οι γωνίες των ματιών της, τα τέσσερα σημεία του χαμόγελου που φύλαγε μόνο για εκείνον. Τα πρόσφερε στον πατέρα του – δώρο. Ο πατέρας κοίταξε τον ουρανό. Δεν υπάρχει τίποτα εκεί. Ο γιος κοίταξε ξανά, ξηλώνοντας τον ιστό που είχε υφάνει. Τα αστέρια παρέμεναν, μα το πρόσωπο είχε διαλυθεί. Ο πατέρας του είχε δίκιο. Δεν ξαναείδε αστερισμό. Τη νύχτα που πέθανε ο πατέρας του, τον έψαξε κι αυτόν στον ουρανό. Τα αστέρια τον αντικοίταξαν. Αρνήθηκαν να κρατήσουν. Ακόμα και στο τέλος, το δάχτυλό του υψώθηκε. Ένα αστέρι. Μετά ένα ακόμα. Αλλά ποτέ εφτά. ❖ Η Σχολαστική είδε τι συμβαίνει όταν οι γραμμές επιζούν του ουρανού. Μια ταξιδιώτισσα ακολούθησε αστερισμό που χάραξε ο παππούς της. Περπάτησε ανατολικά σαράντα μέρες – τ' αστέρια είχαν μετατοπιστεί από τότε που πήραν όνομα. Το μονοπάτι τέλειωσε σ' έναν γκρεμό που ο αστερισμός δεν είχε προβλέψει. Από τότε καταγράφει. Κάθε σχήμα, το σφάλμα του. Κάθε γραμμή, την απόκλισή της. Δεν θα γίνει το χέρι που οδηγεί στον γκρεμό. Κάποιες νύχτες το χέρι της σηκώνεται χωρίς άδεια. Το μάτι της βρίσκει δύο αστέρια, μετά μερικά ακόμα – και τα δάχτυλά της αρχίζουν να κινούνται όπως κάποτε του παππού της. Για μια στιγμή, το χέρι της ξεχνά τον τρόμο του. Η γραμμή αποζητά να κλείσει. Το όνομα τρέμει στη γλώσσα της. Μα τ' αστέρια, ξέρει, έχουν ήδη μετακινηθεί. Κατεβάζει το χέρι της. Πεθαίνει ανάμεσα σε εκατοντάδες χάρτες, το χέρι της μετέωρο, να γυρεύει έναν ουρανό που πια δεν εμπιστευόταν. Και το όνομα, ανείπωτο πάνω στη γλώσσα της.

Η Τομή