Το Κατώφλι

Αστέρια: φωτιές σκορπισμένες σ' ένα αδιάφορο σκοτάδι, καθεμιά να καίει μόνη της. Το όνομά σου δεν αφήνει ίχνος εκεί. Πριν προλάβεις να διαλέξεις, το χέρι σου σηκώνεται. Χαράζεις μια γραμμή στο μαύρο, από φωτιά σε φωτιά: ένας κυνηγός, μια αρκούδα, ένα φίδι στον νότο. Το σκόρπιο φως τεντώνεται μπροστά σου. Στο όνομα, ένα σχήμα. Στο σχήμα, μια πορεία. Στην πορεία, το σπίτι.

Η Οδός

Λαχταράς ένα σχήμα που σε περίμενε. Τ' αστέρια κρέμονται βουβά. Σηκώνεις, λοιπόν, το χέρι σου. Πριν από δέκα χιλιάδες χρόνια, μια γυναίκα με στάχτη στον καρπό σήκωσε το χέρι της στο ίδιο σκοτάδι κι έσυρε μια γραμμή ανάμεσα σε δύο φωτιές. Το όνομά της δεν το ξέρουμε· τη γραμμή τη γνωρίζουμε. Κάθε ναυτικός που γύρισε στο σπίτι, κάθε παιδί που βρήκε τον βορρά, κάθε ταξιδιώτης που σήκωσε τα μάτια και δεν χάθηκε – όλοι κρατήθηκαν απ' τη δική της γραμμή. Δεν βρήκε τον κυνηγό· τον έβαλε εκεί. Εκείνη τράβηξε τη γραμμή, κι απ' αυτήν κρατιόμαστε ακόμα. Απόψε, το κρύο βρίσκει και τα δικά σου χέρια. Το ίδιο σκοτάδι. Το δάχτυλό σου σηκώνεται. Χαράζεις μία γραμμή μέσα απ' το σκόρπιο φως, και μετά άλλη μία. Ως την αυγή, στέκει ένα σχήμα που δεν στεκόταν το σούρουπο. Η γραμμή που χαράζεις δεν είναι αληθινή όπως η πέτρα. Είναι αληθινή όπως μια υπόσχεση: επειδή κρατάς πορεία μ' αυτήν.

Η Σκιά

Μια φορά, ο Διαυγής χάραξε τη μητέρα του στον ουρανό. Εφτά αστέρια: το μέτωπό της, τα μάτια της, τα τέσσερα σημεία του χαμόγελου που φύλαγε μόνο για εκείνον. Τα έδειξε στον πατέρα του. Δώρο. Ο πατέρας του κοίταξε τον ουρανό κι είδε μόνο σκόρπιες φωτιές. Δεν υπάρχει τίποτα εκεί. Το αγόρι κοίταξε ξανά· τα μάτια του υπάκουσαν. Ξήλωσαν τον ιστό που είχε υφάνει, ώσπου το πρόσωπο της μητέρας του λύθηκε, αστέρι το αστέρι. Ο ουρανός δεν έγινε ποτέ ξανά πρόσωπο. Τη νύχτα που πέθανε ο πατέρας του, έψαξε κι εκείνον στον ουρανό. Τα αστέρια τον αντικοίταξαν και δεν κράτησαν τίποτα. Ο ίδιος του ο πατέρας τούς το είχε μάθει. Ακόμα και στο τέλος, το δάχτυλό του σηκώθηκε, τράβηξε προς ένα σχήμα, και κόπηκε. Ένα φως, ύστερα άλλο ένα. Αλλά ποτέ εφτά. ❖ Η Μετρημένη είδε τι συμβαίνει όταν μια παλιά γραμμή συνεχίζει να οδηγεί. Ο αδερφός της ακολούθησε τον αστερισμό που τους είχε μάθει η γιαγιά τους. Περπάτησε ανατολικά σαράντα μέρες. Στον γκρεμό, η γραμμή συνέχισε· ο αδερφός της όχι. Τ' αστέρια είχαν μετακινηθεί από τότε που πήραν όνομα· το παλιό τραγούδι δεν είχε στίχο για τη μετατόπιση. Η γραμμή δεν είχε γκρεμό μέσα της. Από τότε σημαδεύει κάθε γραμμή με την απόκλισή της, κάθε σχήμα με το σφάλμα του. Οι γραμμές επιζούν του ουρανού· δεν θα γίνει το χέρι που οδηγεί κάποιον στον γκρεμό. Κάποιες νύχτες, το χέρι της δεν την περιμένει. Το μάτι της βρίσκει δύο αστέρια, μετά μερικά ακόμα. Τα δάχτυλά της σηκώνονται στην παλιά καμπύλη, άρθρωση την άρθρωση, σαν το χέρι της γιαγιάς να κινείται μέσα στο δικό της. Για μια στιγμή, το χέρι ξεχνά τον τρόμο του. Η γραμμή θέλει να κλείσει. Το όνομα φτάνει ως τη γλώσσα. Μα ένα αστέρι στέκει λάθος. Ανάμεσα στους χάρτες της, το χέρι μένει πάλι μισοσηκωμένο. Το όνομα δεν περνά τα δόντια της.

Η Τομή