Αρετή

Το καμίνι δεν ζητάει άδεια. Η φωτιά βρίσκει το μετάλλευμα – πρώτα την επιφάνεια, μετά βαθύτερα – ώσπου αυτό που ήταν σκληρό να ρεύσει ελεύθερο. Φοβόσουν το λιώσιμο. Μα το κράμα γεννιέται μόνο στο υγρό: ο χαλκός που δέχεται τον κασσίτερο, και κανένας δεν βγαίνει αναλλοίωτος. Το καλούπι σπάει για να σ' αφήσει. Έπειτα το σφυρί. Κάθε χτύπος ψάχνει την κρυμμένη κοιλότητα, τη θαμμένη ρωγμή. Ο μπρούντζος δεν ψεύδεται στο σίδερο. Ό,τι ηχεί αληθινά, τραγουδά. Ό,τι είναι κούφιο, κροταλίζει. Η ακμή ήταν πάντα στο μετάλλευμα. Η φωνή ήταν πάντα δική σου – πολύ πριν τη φωτιά.