Αρετή

Το καμίνι δεν ζητάει άδεια. Η φωτιά φτάνει, παίρνει την επιφάνεια, ύστερα το βάθος, ώσπου ό,τι ήταν σκληρό να θυμηθεί πώς ρέει. Μόνο στο λιώσιμο ο χαλκός βρίσκει τον κασσίτερο. Από το χωνευτήρι δεν βγαίνει κανείς όπως μπήκε: βγαίνει κάτι που δεν ανήκει πια σε κανένα τους, κι αντέχει περισσότερο κι απ' τους δύο. Το καλούπι σπάει για να σ' αφήσει. Μετά το σφυρί. Κάθε χτύπος ψάχνει την κρυμμένη κοιλότητα, τη θαμμένη ρωγμή. Ο μπρούντζος δεν ψεύδεται στο σίδερο. Ό,τι ηχεί αληθινά, ηχεί· ό,τι είναι κούφιο, κροταλίζει. Η ακμή ήταν πάντα στο μετάλλευμα. Η φωνή ήταν πάντα δική σου, πολύ πριν τη φωτιά.