Το Κατώφλι

Τρίξιμο ξύλου. Σφύριγμα της ρετσίνας. Πρόσωπα στο τρεμόφωτο. Η φωτιά ήταν ο πρώτος σου θεός. Πέρα απ' τον κύκλο: σκοτάδι που κανείς δεν τολμά να ονομάσει. Μια νύχτα οι φλόγες χαμηλώνουν. Η λάμψη σβήνει σε χόβολη κι η οροφή του κόσμου ξηλώνεται. Στίγματα φωτός· το καθένα μια φωτιά ανήμπορη να σε ζεστάνει. Οι βραχίονες σου πονούν κάτω απ' τα ξύλα. Μια κίνηση – η ζέστη θα γυρίσει, η οροφή θα ραφτεί, τ' άστρα θα πνιγούν ξανά. Αφήνεις τα ξύλα να πέσουν στο χώμα.

Η Οδός

Ένα βήμα πίσω· το κρύο περονιάζει το μεδούλι. Η φωτιά μικραίνει, ένα λαμπρό νόμισμα στο απέραντο σκοτεινό δάπεδο. Όταν επιστρέφεις στον κύκλο, τους αγαπάς ακόμα. Η ζέστη σταματά στο δέρμα. Περιγράφεις τι βρήκες· το βλέμμα τους θολώνει. Ταΐζουν τη φωτιά· εσύ κοιτάς ψηλά. Κάθεσαι αρκετά κοντά να ζεστάνεις τα χέρια σου. Όχι πιο κοντά. Το κρύο δεν σε τρομάζει πια. Ο αληθινός τρόμος ήταν πάντα το ασήκωτο βάρος του σκοταδιού – και τ' αστέρια δεν είναι παρά οι ουλές του. Και κάποιες νύχτες, κοιτάζοντας πέρα απ' τις φλόγες, συναντάς βλέμματα που δεν είναι στραμμένα στη φωτιά.

Η Σκιά

Ο Ευλαβής κοίταξε ψηλά μια φορά, στα εννιά του. Η μητέρα του δεν είχε γυρίσει. Ανέβηκε τον λόφο πίσω απ' τη σκηνή κι έμεινε με το πρόσωπο στραμμένο ψηλά ωσότου ο λαιμός του πόνεσε – περιμένοντας απάντηση. Όχι σιωπή – κάτι χειρότερο. Το σκοτάδι τον κατάπιε δίχως τον παραμικρό δισταγμό. Ήταν πολύ μικρός για να το μετακινήσει. Πολύ μικρός για ν' αξιώσει καν το βλέμμα του. Έτρεξε. Όταν έφτασε στην κατασκήνωση, η φωτιά έκαιγε ακόμα· χώθηκε τυφλά στον κύκλο, βυθίζοντας το πρόσωπό του στο μανίκι της γιαγιάς του. Κι όταν ο καπνός του έτσουξε τα μάτια, δεν τα σκούπισε, ούτε σήκωσε ποτέ ξανά το βλέμμα του προς τον ουρανό. Χτίζει τη φωτιά ψηλά – στοιβάζει ωσότου οι φλόγες υψώσουν ταβάνι στον ουρανό. Μόλις ο κύκλος αραιώσει, τον γεμίζει: άλλη μια ιστορία, άλλο ένα κούτσουρο. Η ζέστη που δίνει είναι αληθινή. Κοντά του, ο ύπνος έρχεται πιο εύκολα. Παιδιά αποκοιμιούνται μέσα στη λάμψη που φροντίζει. Κανείς δεν ξέρει πως πάνω τους υπάρχει ταβάνι. Δεν έχουν δει ποτέ πέρα απ' αυτό. Ένα βράδυ μια γυναίκα μένει αφότου φύγουν οι υπόλοιποι. Οι φλόγες χαμηλώνουν. Πάνω τους, το ταβάνι ξηλώνεται. Κοιτάζει ψηλά. Το πρόσωπό της ανοίγει. Εκείνος απλώνει ήδη το χέρι στα ξύλα. Οι φλόγες πηδούν. Ανοιγοκλείνει τα μάτια, γυρνά στη φωτιά, και τρίβει τα χέρια της. Ζέστανε, λέει. Γνέφει. Ο λαιμός του έχει ξεχάσει την κλίση. Από πάνω, τ' αστέρια συνεχίζουν. Δεν έμαθαν ποτέ πως υπήρχε. ❖ Η Φωτισμένη βγαίνει στο σκοτάδι και θρυμματίζεται. Το άπειρο εισβάλλει ορμητικά, διαβρώνοντας κάθε της όριο. Αρπάζει τη μόνη δύναμη που της μένει: να ονομάζει. Βαφτίζει τις υφές του κενού: αυτή η σιωπή είναι μοναξιά· εκείνο το βάθος, θεϊκό· το κρύο ανάμεσα στ' αστέρια, χωνευτήρι. Χτίζει θεολογία τόσο φωτεινή που στήνει τη δική της οροφή πάνω απ' τον ουρανό. Οι μαθητές έρχονται· αποστηθίζουν τα ονόματα που κάρφωσε στο σκοτάδι κι απαγγέλλουν τις υφές που τους ανέθεσε. Όταν η φωτιά σβήνει και φανερώνονται τ' αστέρια, ξέρουν ήδη τι βλέπουν. Κάθε μυστήριο, ήδη λυμένο. Κάθε τρόμος, ήδη ονοματισμένος. Ένας-ένας, παύουν να τρέμουν. Ένας-ένας, παύουν να κοιτούν ψηλά. Γνωρίζει τι κάνει το σκοτάδι στα όρια της. Φρόντισε να μην το μάθουν ποτέ. Από πάνω, ο ουρανός που φυλάκισε συνεχίζει να φλέγεται χωρίς την άδειά της.

Η Τομή