Τέλος

Κάθε εαυτός που θα μπορούσες να γίνεις, και κάθε εαυτός που η σμίλη θα σκοτώσει, φωλιάζει στις φλέβες σου. Το πρώτο χτύπημα είναι απώλεια: θρύψαλα πέφτουν· μαζί τους πέφτει και το σχήμα που ήσουν. Μα μέσα στην ωχρή πληγή φανερώνεται μια γραμμή που καμιά θέλησή σου δεν θα χάραζε. Η γραμμή βαθαίνει. Βρίσκει κόψη. Βρίσκει ώμο. Βρίσκει πρόσωπο. Η σμίλη χτυπά ξανά και ξανά, ώσπου η πέτρα στέκεται εκεί όπου στεκόσουν εσύ. Η σμίλη πέφτει απ' το χέρι. Η πέτρα σε κοιτάζει.