Τέλος

Κάθε εαυτός που θα μπορούσες να γίνεις, και κάθε εαυτός που η σμίλη θα σκοτώσει, φωλιάζει στις φλέβες σου. Το πρώτο χτύπημα είναι απώλεια: θρύψαλα πέφτουν, και το σχήμα που υπήρξες γκρεμίζεται μαζί τους. Όμως, μέσα στην ωχρή πληγή αναδύεται μια γραμμή, μια γραμμή που δε θα χάραζες ποτέ επίτηδες. Η γραμμή γίνεται μέλος, το μέλος στάση, η στάση βλέμμα. Σταματάς. Το βλέμμα συναντά το δικό σου.