Το Κατώφλι

Ξυπνάς αρπάζοντας την πληγή, μα τα δάχτυλα κλείνουν στο κενό. Η λεπίδα έφυγε, αλλά η σάρκα κρατά το σχήμα της. Μέσα, ένας σφυγμός χτυπά πιο αργά απ' τον δικό σου. Ανάμεσα στους χτύπους, ρωτάει: Τι θα κάνεις μαζί μου;

Η Οδός

Το σώμα ουρλιάζει: μούδιασε το νεύρο· σφράγισε το πριν μιλήσει. Αρνείσαι. Κάθεσαι στο ρήγμα κι αφήνεις τα νεύρα να καίνε. Πώς πέρασες τη φρουρά μου; Η λεπίδα δεν έφτιαξε το κενό. Το βρήκε. Τότε ψηλαφίζεις το τυφλό σημείο που φρουρούσες με τα πάντα, εκτός από το βλέμμα σου· δεν είχε κλείσει. Το δέρμα τεντώνει πάνω απ' το ρήγμα. Εκεί που επουλώνεται, πετρώνει. Το σπαθί ρωτά: Είσαι αδύναμος; Η ουλή απαντά: Ήμουν.

Η Σκιά

Ο Αλώβητος είδε τη μητέρα του να αδειάζει από ζωή, όσο εκείνη ακόμα ανέπνεε. Η σιωπή της κατάπινε το σπίτι δωμάτιο το δωμάτιο, ώσπου η ίδια έγινε το κενό που άφησε ο άντρας της. Σ' εκείνη τη σιγή, ορκίστηκε: όχι σ' εμένα. Τώρα σφραγίζει κάθε πληγή πριν προλάβει να πάρει ανάσα – κλείνοντας τον ιστό πριν μιλήσει το αίμα. Όμως το σώμα δεν έχει πόρτες να κλείσει. Το χέρι του ανεβαίνει στο σβέρκο όταν ακούει ένα όνομα. Όταν το τραπέζι σωπαίνει, οι ώμοι του λυγίζουν· με το πρώτο ράγισμα στη φωνή, ζητά συγγνώμη κι αποχωρεί. Στέκεται στον διάδρομο: καθαροί τοίχοι, κλειστές πόρτες, απόλυτη σιγή. Μια ανάσα αρκεί, κι ο διάδρομος παγώνει. Προχωρά κλείνοντας πόρτες πίσω του. Αγνοεί πως η σιωπή έχει ήδη καταπιεί τα δωμάτια που άφησε. ❖ Η Ειλικρινής έμαθε από νωρίς πως κάθε δωμάτιο γέρνει γύρω από το βάρος μιας πληγής. Μια ιστορία μισοειπωμένη στο δείπνο. Μια κρατημένη ανάσα. Κι έπειτα – η εξομολογητική παύση που παγώνει τον αέρα. Μια ανοιχτή πληγή, ανακάλυψε, ασκεί μια βαρύτητα που καμία ουλή δεν μπορεί να φτάσει. Κάθε πρωί, τα νύχια της ψηλαφούν τη ραφή, ξεσκίζοντας τον ιστό της νύχτας πριν προλάβει να θρέψει. Μην κλείσεις, ψιθυρίζει. Δεν τελείωσα μαζί σου.

Η Τομή