Το Κατώφλι

Παλεύεις με το νερό. Τα δάχτυλά σου αρπάζουν συντρίμμια: σανίδες, σπασμένα κατάρτια, ό,τι επιπλέει. Σκαρφαλώνεις πάνω τους. Ο αέρας σε γδέρνει, η σχεδία παρασύρεται, κι η στεριά αρνείται να φανεί. Κάτω απ' τη σχεδία, το σκοτάδι δεν έχει πάτο.

Η Οδός

Γαντζώνεσαι ώσπου καίνε τα δάχτυλά σου, μα το ξύλο στρίβει στις παλάμες και σ' αφήνει. Το νερό ορμάει μέσα: στόμα, μάτια, πνευμόνια. Κλωτσάς, μα το σκοτάδι ανοίγει από κάτω, κι από κάτω κι άλλο, κι άλλο ακόμα, και πάτος δεν υπάρχει, δεν υπήρξε ποτέ πάτος— Το γόνατό σου χτυπά πέτρα. Η προσβολή. Τόσα χρόνια δεμένος στα συντρίμμια, κι η άβυσσος σού φτάνει ως το γόνατο. Τα πόδια σου τρέμουν, αμάθητα στο βάρος που γεννήθηκαν να σηκώσουν. Η ντροπή σε πλημμυρίζει. Άσ' την. Στέκεσαι· το έδαφος δεν νοιάζεται πόσο καιρό σού πήρε.

Η Σκιά

Το ξύλο γλιστρά κάτω απ' το βάρος του. Τα δάχτυλά του ασπρίζουν πάνω στις σανίδες, κλειδωμένα εκεί τόσο καιρό που οι αρθρώσεις ξέχασαν κάθε άλλο σχήμα. Ο Σταθερός άγγιξε τον βυθό κάποτε, πριν χρόνια, σε πιο ήρεμα νερά. Το πόδι του βρήκε πέτρα και, για μια πνοή, τίποτα δεν τον κρατούσε παρά μόνο η γη. Τα γόνατά του λύγισαν και τα κόκαλά του πήραν πίσω το βάρος τους. Πριν απ' την επόμενη πνοή, κλώτσησε την πέτρα κι ορκίστηκε πως δεν θα ξαναπατήσει βυθό. Τώρα χτίζει τη ζωή του πάνω στη σχεδία· δένει κάθε σανίδα πιο σφιχτά, μπαλώνει ό,τι σαπίζει, την ευγνωμονεί για κάθε ανάσα που του κερδίζει ακόμα. Πεθαίνει γαντζωμένος στο ξύλο, με τα πνευμόνια γεμάτα απ' τις ανάσες που φύλαγε, τα πόδια μια σπιθαμή πάνω απ' το στέρεο χώμα. ❖ Η Ακούραστη βρήκε τον βυθό. Η άβυσσος τελείωσε· εκείνη όχι. Μέσα στην ακινησία ο σφυγμός της γέμισε το νερό. Κάτω από τον σφυγμό περίμενε αυτό που καμία απλωτή δεν είχε αφήσει πίσω: ο εαυτός της, ολόκληρος και ανυπόφορος. Για μια πνοή αφουγκράστηκε. Πριν απ' την επόμενη, χτύπησε το νερό κι ορκίστηκε να μη σταματήσει ποτέ ξανά. Δεν έχει σταματήσει να παλεύει. Όχι για να φτάσει σε ακτή· από καιρό έπαψε να πιστεύει στις ακτές. Παλεύει για να σκεπάζει ο θόρυβος των χεριών της τη ζωή από κάτω. Τα χέρια της κλειδώνουν σ' έναν ρυθμό που δεν πάει πουθενά· απλωτή, αφρός, απλωτή, αφρός. Πνίγεται μόνο στις παύσεις.

Η Τομή