Το Κατώφλι

Παλεύεις με το νερό. Τα δάχτυλά σου αρπάζουν συντρίμμια – σανίδες, κατάρτια, ό,τι επιπλέει – και σκαρφαλώνεις πάνω τους. Ο αέρας σε γδέρνει, η σχεδία παρασύρεται, κι η στεριά αρνείται να φανεί. Κάτω απ' τα πόδια σου, ένα σκοτάδι δίχως πάτο.

Η Οδός

Κρατιέσαι πιο σφιχτά, ώσπου το ξύλο σε προδίδει. Βυθίζεσαι. Το νερό γεμίζει το στόμα σου, τα μάτια σου, το σκοτάδι χάνει τα όριά του, και δεν υπάρχει πάτος, δεν υπήρξε ποτέ πάτος— Το γόνατό σου βρίσκει πέτρα. Το τράνταγμα. Η ταπείνωση. Μια ζωή δεμένος στα συντρίμμια, και το νερό ίσα που χαϊδεύει τα γόνατά σου. Τα πόδια σου τρέμουν, αμαθή στο βάρος που πάντα ήταν δικό τους. Η ντροπή σε πλημμυρίζει. Άσ' την. Στέκεσαι. Το έδαφος δεν νοιάζεται πόσο καιρό σου πήρε.

Η Σκιά

Το ξύλο γλιστρά κάτω απ' το βάρος του. Τα δάχτυλά του ασπρίζουν πάνω στις σανίδες, κλειδωμένα εκεί τόσο καιρό που οι αρθρώσεις ξέχασαν κάθε άλλο σχήμα. Ο Ακλόνητος άγγιξε τον βυθό κάποτε, πριν χρόνια, σε πιο ήρεμα νερά. Το πόδι του βρήκε πέτρα, και για μια αναπνοή ένιωσε ολόκληρο το βάρος του χωρίς τίποτ' από κάτω παρά αυτόν τον ίδιο – σχεδόν αντέξιμο. Τα γόνατά του λύγισαν, η ραχοκοκαλιά του βυθίστηκε κάτω από ένα φορτίο που δεν ήξερε πως κουβαλούσε, και πριν προλάβει την επόμενη ανάσα κλώτσησε την πέτρα κι ορκίστηκε πως δεν θα βυθιστεί ξανά ποτέ. Τώρα χτίζει τη ζωή του πάνω στη σχεδία – σφίγγει τη σανίδα, μπαλώνει ό,τι σαπίζει, γαντζωμένος σε συντρίμμια που δεν αποχωρίζεται. Πεθαίνει επάνω στο ξύλο. Πνευμόνια γεμάτα αέρα. Τα πόδια του κρέμονται μια σπιθαμή απ' την πέτρα. ❖ Η Ακούραστη άγγιξε τον πυθμένα. Τη στιγμή που τα πόδια της βρήκαν την πέτρα, η σιωπή έγινε βρυχηθμός – ο σφυγμός της εκκωφαντικός μέσα στην ακινησία. Από κάτω, κάτι χειρότερο: ο εαυτός της, ολόκληρος και ανυπόφορος – για μια ανάσα, σχεδόν αντέξιμος. Δεν σταμάτησε ποτέ να μάχεται με το νερό – κολυμπώντας όχι προς κάποια ακτή αλλά μακριά απ' την ακινησία. Ξύλα χτυπούν τους ώμους της· τα αγνοεί. Αν πιαστεί, θα σταματήσει. Κι αν σταματήσει, θα ακούσει τον εαυτό της. Τα χέρια της κλειδώνουν σ' έναν ρυθμό που δεν οδηγεί πουθενά, μαστιγώνοντας την επιφάνεια σε αφρό. Πνίγεται στις παύσεις ανάμεσα στις απλωτές της.

Η Τομή