Ανάμνησις
Τέλος
"Η δίψα είναι η μνήμη της ερήμου για τον ωκεανό"
Το Κατώφλι
Ξυπνάς με σκουριά στη γλώσσα. Πάντα με σκουριά στη γλώσσα ξυπνούσες. Οι αμμόλοφοι καταπίνουν κάθε ορίζοντα. Όλοι όσοι ξέρεις πίνουν απ' την όαση και το λένε αρκετό. Για χρόνια, το ίδιο κι εσύ. Γονατίζεις στην άκρη του νερού, κυρτώνεις τις παλάμες και πίνεις. Το νερό είναι χλιαρό. Το στομάχι γεμίζει, μα πιο βαθιά χάσκει ένα κενό, λαξεμένο από μια παλίρροια που δεν γνώρισες ποτέ. Μερικές νύχτες βουίζει – κάτω απ' το κατώφλι της ακοής, δόνηση εκεί που η ανάσα βρίσκει το κόκαλο. Δεν το μαρτυράς σε κανέναν. Κάθε πρωί, η σκουριά επιστρέφει. Το κενό δεν γνωρίζει άλλη γλώσσα. Για χρόνια, το βαφτίζεις αρρώστια: ένα ψεγάδι που πρέπει να θάψεις. Μα το κενό είναι αρχαιότερο από τ' όνομά σου· ήταν εδώ πριν από σένα. Μια αυγή, ένας άνεμος μαστιγώνει το πρόσωπό σου – βαρύς από αλάτι και κρύος, γεννημένος από μια κατεύθυνση δίχως χάρτη. Το χάσμα αντηχεί.
Η Οδός
Αλμύρα στο δέρμα. Πίσω σου, η παλιά ζωή περιμένει. Η όαση θα βρίσκεται εκεί κάθε πρωί ως το τέλος – αρκετή για να συντηρεί την ανάσα, μα ποτέ για να σε ξυπνήσει. Το κορμί σου αποζητά τη λίμνη, μα το κενό σε τραβά ανατολικά. Στο χείλος του γνώριμου, τρέμοντας, γυρνάς την πλάτη στο νερό. Οι μέρες που ακολουθούν σε γδέρνουν ως το κόκαλο, σε στύβουν ως το αλάτι. Κάποια πρωινά το σώμα αρνείται να σηκωθεί. Ένα φάντασμα ψιθυρίζει· το κοίλωμα σε ξεγέλασε· δεν υπάρχει ωκεανός· εγκατέλειψες το μόνο νερό που υπάρχει. Τα πόδια απαντούν μόνα τους. Όταν η φωνή σε καλεί πίσω, υψώνεις ένα μόνο χέρι χωρίς να γυρίσεις. Τα χείλη ματώνουν και το σώμα ξεχνά την υγρασία. Η άμμος παραδίδεται στον βράχο, και το αλάτι ακονίζει τον άνεμο. Τον ακούς πριν προλάβεις να τον αντικρίσεις. Το κοίλωμα σωπαίνει. Τα γόνατα χτυπούν στην πέτρα, κι η βουή σε καταπίνει. Ανοίγεις το στόμα και το αλάτι ορμάει σαν νόστος. Η σκουριά διαλύεται. Η πέτρα συναντά την παλίρροια που ήξερε πάντα.
Η Σκιά
Η Ευγνώμων ανασαίνει τον αλμυρό άνεμο και οπισθοχωρεί τρομαγμένη προς την όαση. Γονατίζει, σηκώνει το χλιαρό νερό στο φως. Η θάλασσα, ψιθυρίζει. Ήταν πάντα εδώ. Στολίζει τις όχθες με λευκές πέτρες, βαφτίζοντας την καθεμία. Κάθε αυγή πίνει, χαρίζοντας στο στάσιμο νερό νέους τίτλους – βαθύ, απέραντο, σπίτι – ονόματα που δεν είχε χρειαστεί ποτέ πριν τον άνεμο. Ταξιδιώτες καταφτάνουν με σκισμένα χείλη. Τους πλένει τα πόδια, στάζει νερό στα στεγνά χείλη τους, και παραμερίζει απαλά τα μαλλιά απ' τα μέτωπά τους. Ξεκουράσου, ψιθυρίζει. Έχεις ήδη φτάσει. Όσοι αγναντεύουν ανατολικά, τους κρατά παραπάνω. Ο πόθος ξεθωριάζει. Η ευγνωμοσύνη ασκείται. Οι περισσότεροι μένουν. Μερικά πρωινά, ξυπνά με γεύση αλατιού και χαμογελάει. Η θάλασσά μου φουσκώνει για να με βρει. Δεν ρωτά ποτέ πώς έφτασε το αλάτι στην έρημο. Μια φορά, ένα κορίτσι ρωτά τι κουβαλά ο άνεμος. Το κενό αντηχεί – μια διαπεραστική νότα – και για μια ανάσα, οι αμμόλοφοι αποκαλύπτονται γι' αυτό που πραγματικά είναι· δρόμοι. Οι κόμποι των χεριών της ασπρίζουν πάνω στην όχθη. Ύστερα: Τίποτα, παιδί μου. Ο άνεμος δεν κουβαλά τίποτα. Πεθαίνει στην άκρη του νερού μ' ένα χαμόγελο, παλάμες κυρτωμένες. Όταν τη βρίσκουν, υπάρχει μια κρούστα αλατιού – το αλάτι που αρνήθηκε να ρωτήσει πώς έφτασε. ❖ Ο Μετρημένος στέκεται μπροστά στους αμμόλοφους, αντικρίζοντας την καταχνιά εκεί που ο ουρανός αιμορραγεί μέσα στην άμμο. Μια σκέψη τον λούζει σαν παγωμένο νερό· κι αν η δίψα δεν είναι χάρτης, αλλά πυρετός; Οι ώμοι του χαλαρώνουν. Ο ορίζοντας μικραίνει στο μέγεθος μιας απόφασης. Το σούρουπο, σκάβει έναν λάκκο, αρκετά βαθύ για να κόβει τον αέρα, αρκετά βαθύ για να θάψει τον ορίζοντα. Κουλουριάζεται μέσα του, με τα χείλη πιεσμένα στο ξερό χαλίκι. Ως την αυγή, η ακινησία γίνεται ανυπόφορη. Ορμά προς την πρώτη αναλαμπή, φτάνει λαχανιασμένος, και βρίσκει μόνο σκόνη. Ως το σούρουπο, σκάβει ξανά. Μια φορά, με το πρώτο φως, περιπλανιέται ανατολικά χωρίς να το αποφασίσει. Ο αέρας πυκνώνει από αλμύρα. ΤΤο κενό φουσκώνει στο στήθος του σαν παλίρροια – μα συγκρατείται. Είναι απλώς πυρετός, ψιθυρίζει. Και γυρνάει πίσω. Αυτός γίνεται ο ρυθμός του· το σώμα τραβά, ο νους διορθώνει· ο νους διορθώνει, το σώμα τραβά. Σίγουρα, λέει μέσα του κάθε φορά που σταματά, αυτό είναι αρκετό. Τον βρίσκουν χρόνια αργότερα, δέκα βήματα από τον τελευταίο του λάκκο. Οι πατημασιές του στροβιλίζονται γύρω απ' τον λάκκο – μια προσευχή που κυκλώνει τον ίδιο της τον εαυτό. Η θάλασσα απείχε τρεις μέρες ανατολικά.
Η Τομή
Ποια όαση αποκαλείς θάλασσα;
Ανάμνησις
"Η δίψα είναι η μνήμη της ερήμου για τον ωκεανό"
Τέλος
ΑΝΑΜΝΗΣΙΣ
Η δίψα είναι η μνήμη της ερήμου για τον ωκεανό
Το Κατώφλι
Ξυπνάς με σκουριά στη γλώσσα. Πάντα με σκουριά στη γλώσσα ξυπνούσες. Οι αμμόλοφοι καταπίνουν κάθε ορίζοντα. Όλοι όσοι ξέρεις πίνουν απ' την όαση και το λένε αρκετό. Για χρόνια, το ίδιο κι εσύ. Γονατίζεις στην άκρη του νερού, κυρτώνεις τις παλάμες και πίνεις. Το νερό είναι χλιαρό. Το στομάχι γεμίζει, μα πιο βαθιά χάσκει ένα κενό, λαξεμένο από μια παλίρροια που δεν γνώρισες ποτέ. Μερικές νύχτες βουίζει – κάτω απ' το κατώφλι της ακοής, δόνηση εκεί που η ανάσα βρίσκει το κόκαλο. Δεν το μαρτυράς σε κανέναν. Κάθε πρωί, η σκουριά επιστρέφει. Το κενό δεν γνωρίζει άλλη γλώσσα. Για χρόνια, το βαφτίζεις αρρώστια: ένα ψεγάδι που πρέπει να θάψεις. Μα το κενό είναι αρχαιότερο από τ' όνομά σου· ήταν εδώ πριν από σένα. Μια αυγή, ένας άνεμος μαστιγώνει το πρόσωπό σου – βαρύς από αλάτι και κρύος, γεννημένος από μια κατεύθυνση δίχως χάρτη. Το χάσμα αντηχεί.
Η Οδός
Αλμύρα στο δέρμα. Πίσω σου, η παλιά ζωή περιμένει. Η όαση θα βρίσκεται εκεί κάθε πρωί ως το τέλος – αρκετή για να συντηρεί την ανάσα, μα ποτέ για να σε ξυπνήσει. Το κορμί σου αποζητά τη λίμνη, μα το κενό σε τραβά ανατολικά. Στο χείλος του γνώριμου, τρέμοντας, γυρνάς την πλάτη στο νερό. Οι μέρες που ακολουθούν σε γδέρνουν ως το κόκαλο, σε στύβουν ως το αλάτι. Κάποια πρωινά το σώμα αρνείται να σηκωθεί. Ένα φάντασμα ψιθυρίζει· το κοίλωμα σε ξεγέλασε· δεν υπάρχει ωκεανός· εγκατέλειψες το μόνο νερό που υπάρχει. Τα πόδια απαντούν μόνα τους. Όταν η φωνή σε καλεί πίσω, υψώνεις ένα μόνο χέρι χωρίς να γυρίσεις. Τα χείλη ματώνουν και το σώμα ξεχνά την υγρασία. Η άμμος παραδίδεται στον βράχο, και το αλάτι ακονίζει τον άνεμο. Τον ακούς πριν προλάβεις να τον αντικρίσεις. Το κοίλωμα σωπαίνει. Τα γόνατα χτυπούν στην πέτρα, κι η βουή σε καταπίνει. Ανοίγεις το στόμα και το αλάτι ορμάει σαν νόστος. Η σκουριά διαλύεται. Η πέτρα συναντά την παλίρροια που ήξερε πάντα.
Η Σκιά
Η Ευγνώμων ανασαίνει τον αλμυρό άνεμο και οπισθοχωρεί τρομαγμένη προς την όαση. Γονατίζει, σηκώνει το χλιαρό νερό στο φως. Η θάλασσα, ψιθυρίζει. Ήταν πάντα εδώ. Στολίζει τις όχθες με λευκές πέτρες, βαφτίζοντας την καθεμία. Κάθε αυγή πίνει, χαρίζοντας στο στάσιμο νερό νέους τίτλους – βαθύ, απέραντο, σπίτι – ονόματα που δεν είχε χρειαστεί ποτέ πριν τον άνεμο. Ταξιδιώτες καταφτάνουν με σκισμένα χείλη. Τους πλένει τα πόδια, στάζει νερό στα στεγνά χείλη τους, και παραμερίζει απαλά τα μαλλιά απ' τα μέτωπά τους. Ξεκουράσου, ψιθυρίζει. Έχεις ήδη φτάσει. Όσοι αγναντεύουν ανατολικά, τους κρατά παραπάνω. Ο πόθος ξεθωριάζει. Η ευγνωμοσύνη ασκείται. Οι περισσότεροι μένουν. Μερικά πρωινά, ξυπνά με γεύση αλατιού και χαμογελάει. Η θάλασσά μου φουσκώνει για να με βρει. Δεν ρωτά ποτέ πώς έφτασε το αλάτι στην έρημο. Μια φορά, ένα κορίτσι ρωτά τι κουβαλά ο άνεμος. Το κενό αντηχεί – μια διαπεραστική νότα – και για μια ανάσα, οι αμμόλοφοι αποκαλύπτονται γι' αυτό που πραγματικά είναι· δρόμοι. Οι κόμποι των χεριών της ασπρίζουν πάνω στην όχθη. Ύστερα: Τίποτα, παιδί μου. Ο άνεμος δεν κουβαλά τίποτα. Πεθαίνει στην άκρη του νερού μ' ένα χαμόγελο, παλάμες κυρτωμένες. Όταν τη βρίσκουν, υπάρχει μια κρούστα αλατιού – το αλάτι που αρνήθηκε να ρωτήσει πώς έφτασε. ❖ Ο Μετρημένος στέκεται μπροστά στους αμμόλοφους, αντικρίζοντας την καταχνιά εκεί που ο ουρανός αιμορραγεί μέσα στην άμμο. Μια σκέψη τον λούζει σαν παγωμένο νερό· κι αν η δίψα δεν είναι χάρτης, αλλά πυρετός; Οι ώμοι του χαλαρώνουν. Ο ορίζοντας μικραίνει στο μέγεθος μιας απόφασης. Το σούρουπο, σκάβει έναν λάκκο, αρκετά βαθύ για να κόβει τον αέρα, αρκετά βαθύ για να θάψει τον ορίζοντα. Κουλουριάζεται μέσα του, με τα χείλη πιεσμένα στο ξερό χαλίκι. Ως την αυγή, η ακινησία γίνεται ανυπόφορη. Ορμά προς την πρώτη αναλαμπή, φτάνει λαχανιασμένος, και βρίσκει μόνο σκόνη. Ως το σούρουπο, σκάβει ξανά. Μια φορά, με το πρώτο φως, περιπλανιέται ανατολικά χωρίς να το αποφασίσει. Ο αέρας πυκνώνει από αλμύρα. ΤΤο κενό φουσκώνει στο στήθος του σαν παλίρροια – μα συγκρατείται. Είναι απλώς πυρετός, ψιθυρίζει. Και γυρνάει πίσω. Αυτός γίνεται ο ρυθμός του· το σώμα τραβά, ο νους διορθώνει· ο νους διορθώνει, το σώμα τραβά. Σίγουρα, λέει μέσα του κάθε φορά που σταματά, αυτό είναι αρκετό. Τον βρίσκουν χρόνια αργότερα, δέκα βήματα από τον τελευταίο του λάκκο. Οι πατημασιές του στροβιλίζονται γύρω απ' τον λάκκο – μια προσευχή που κυκλώνει τον ίδιο της τον εαυτό. Η θάλασσα απείχε τρεις μέρες ανατολικά.
Η Τομή
Ποια όαση αποκαλείς θάλασσα;