Το Κατώφλι

Η ουλή σου γνωρίζει τον χειμώνα πριν παγώσει ο αέρας. Μια λέξη πέφτει – η πληγή σφίγγει, κλωστή τεντωμένη κάτω από το δέρμα, πριν το μυαλό σου βρει όνομα γι' αυτό που άκουσε. Ο οίκτος στέκεται στην κορυφογραμμή, πετώντας κουβέρτες στην πλαγιά – αρκετά κοντά ώστε να φαντάζει συμπονετικός· αρκετά μακριά για να μείνει στεγνός. Μα η ουλή ξέρει το ανάγλυφο – σε σέρνει κατευθείαν προς το κρύο που τη γέννησε. Οι μπότες σου σπάνε την κρούστα. Ο άνεμος ακονίζεται. Πάγος μαζεύεται στις βλεφαρίδες σου. Όταν φτάσεις κοντά του, το κρύο είναι ήδη δικό σου.

Η Οδός

Βυθίζεσαι στο χιόνι δίπλα του. Τα χέρια σου καίνε – θέλουν να προσφέρουν γιατρικά, οδηγίες κατεβασμένες απ' την κορυφογραμμή – μα κάθε λέξη θα σε ανέβαζε πίσω εκεί πάνω. Μένεις, ωσότου το να μένεις πονάει λιγότερο από το να φύγεις. Η ανάσα του είναι ρηχή· η δική σου επιβραδύνει για να τη συναντήσει. Το κρύο μπαίνει πια στους δυο σας με τον ίδιο τρόπο – πνεύμονες, πλευρά, κι ύστερα ο αργός πόνος πίσω από το στέρνο. Ανάμεσά σας, μια σπιθαμή χιόνι. Σκουραίνει από τη ζέστα δύο σωμάτων που έπαψαν να προσπαθούν να ζεσταθούν. Τα μάτια του βρίσκουν τα δικά σου. Δεν ζητούν τίποτα. Μένεις ώσπου η παραμονή παύει να είναι επιλογή. Η ουλή σου μαλαϺώνει – δεν κλείνει, δεν συγχωρεί, μα δεν είναι πια το μόνο κρύο πράγμα ανάμεσά σας.

Η Σκιά

Την περπάτησε κάποτε αυτή την κατηφόρα – ολόκληρη, δίχως κορυφογραμμή και δίχως σχοινί. Το κρύο μπήκε στους πνεύμονές της κι ύστερα δεν έφυγε ολότελα. Τώρα η Ψύχραιμη γονατίζει στο χείλος. Διαβάζει το μελάνιασμα της σάρκας τους σαν χειρουργός – ονομάζει κάθε στάδιο, υπαγορεύει από ψηλά την αναπνοή που εξασφαλίζει μία ακόμα ώρα. Δεν κάνει ποτέ λάθος. Ένα βράδυ, ένας άντρας κείτεται εκεί κάτω – πέρα από ρίγος. Τον καθοδηγεί μέσα από τα χειρότερα, φωνή σταθερή, κάθε λέξη λαβή. Καθώς τα χρώματα γυρίζουν, ρίχνει το σχοινί και σκαρφαλώνει. Στο χείλος κάθεται δίπλα της, τρεμάμενος. Τον τυλίγει σε μαλλί κι ονομάζει τι θα κάνει μετά το σώμα του: το ρίγος, τη ναυτία, την ώρα εξάντλησης. Κοιτάζει τα χέρια της. Στεγνά. Το παλτό της, ανέγγιχτο. Ξέρεις αυτό το κρύο, λέει. Κατέβα μαζί μου την επόμενη φορά. Τα γόνατά της μετατοπίζονται. Για μια ανάσα, το βάρος της γέρνει πέρα απ' το χείλος του γκρεμού. Ο παλιός πάγος ξυπνά στους πνεύμονες. Συγκρατείται. Ισιώνει. Είμαι πιο χρήσιμη εδώ, αποφασίζει. Εκείνος αποχωρεί ζεστός. Αύριο θα λέει στους ανθρώπους πως τον έσωσε. Δεν θα κάνει λάθος. Γονατίζει στο χείλος κι αρχίζει να σαρώνει την πλαγιά. Απ' την κορυφογραμμή βλέπει τα πάντα – την κατηφόρα, τη γραμμή του χιονιού, το ακριβές βάθος όπου το κρύο γίνεται θανατηφόρο. Τα πάντα, εκτός από το πώς μοιάζει ο ουρανός από τον πάτο. ❖ Ο Εύσπλαχνος φτάνει σαν λιώσιμο των πάγων – πολύ γρήγορα, πολύ ζεστά – πλημμυρίζοντας το παγωμένο κοίλωμα πριν τα μάτια του προλάβουν να διαβάσουν το χιόνι. Το χέρι του βρίσκει τον ώμο τους. Για μια ανάσα μένει εκεί – το βάρος σχεδόν αρκετό. Ύστερα μιλά. Πριν προλάβουν να τελειώσουν μια πρόταση, την έχει ήδη τελειώσει – πιο φωτεινά, πιο γεμάτα, ήδη στραμμένη προς τα δικά του χείλη. Κρατά την πληγή τους στην αντηλιά, περιεργαζόμενος την στις παλάμες του. Ήδη αλλάζει σχήμα. Ήδη παίρνει το καλούπι της λαβής του, ξεχνώντας τη δική τους. Τον βλέπουν να κουβαλά τον πόνο τους έξω απ' την πόρτα, αναδιπλωμένο στις παλάμες του. Αυτό που κατακάθεται στη θέση του είναι πιο κρύο απ' όσα πήρε – το ιδιαίτερο κρύο κάποιου που είχε ένα μόνο πράγμα, κι άκουσε να του το αφηγούνται πίσω σαν ιστορία ξένου.

Η Τομή