Το Κατώφλι

Πέφτει μια λέξη. Κάτω απ' το δέρμα, η ουλή σφίγγει – παλιά κλωστή τεντωμένη πριν προλάβει ο νους να ονομάσει αυτό που άκουσε. Ο οίκτος στέκεται στην κορυφογραμμή και πετά κουβέρτες στην πλαγιά: αρκετά κοντά για να μοιάζει καλοσύνη, αρκετά μακριά για να μείνει στεγνός. Μα η ουλή ξέρει το ανάγλυφο· σε τραβά προς το κρύο που τη γέννησε. Οι μπότες σου σπάνε την κρούστα. Ο άνεμος ακονίζεται ενώ ο πάγος μαζεύεται στις βλεφαρίδες σου. Μέχρι να φτάσεις κοντά τους, το κρύο είναι ήδη δικό σου.

Η Οδός

Βυθίζεσαι στο χιόνι δίπλα τους. Όλο σου το είναι τραβά προς τη στεγνή κορυφογραμμή – προς την ανακούφιση του να φωνάζεις οδηγίες από ψηλά. Κάθε λέξη θα ανέβαινε την πλαγιά χωρίς εκείνους. Μένεις πέρα απ' το έλεος της φυγής. Η ανάσα τους είναι ρηχή· η δική σου επιβραδύνει για να τη συναντήσει. Το κρύο σε παίρνει όπως τους πήρε: πρώτα πνεύμονες, ύστερα πλευρά, ύστερα ο αργός πόνος πίσω απ' το στέρνο. Ανάμεσά σας, μια σπιθαμή χιόνι, σκουραίνει απ' τη ζεστασιά δύο σωμάτων που έπαψαν να προσπαθούν να ζεσταθούν. Τα μάτια τους βρίσκουν τα δικά σου και δεν ζητούν τίποτα. Κι εσύ μένεις ώσπου η παραμονή παύει να είναι επιλογή. Η ουλή σου μαλακώνει· ούτε γιατρεμένη ούτε κλειστή, μα δεν είναι πια το μόνο κρύο πράγμα ανάμεσά σας.

Η Σκιά

Η Ψύχραιμη κατέβηκε κάποτε την κατηφόρα, δίχως κορυφογραμμή και δίχως σχοινί. Το κρύο μπήκε στους πνεύμονές της κι από τότε δεν έφυγε ολότελα. Τώρα γονατίζει στην κορυφογραμμή πάνω απ' το κοίλωμα· αρκετά χαμηλά για να μοιάζει ταπεινή, αρκετά ψηλά για να μείνει ανέγγιχτη. Διαβάζει το μελάνιασμα στο δέρμα τους και φωνάζει οδηγίες στην πλαγιά, κρατώντας τους ζωντανούς άλλη μια ώρα. Ένα βράδυ, ένας άντρας κείτεται κάτω, πέρα από το ρίγος. Τον καθοδηγεί μέσα από τα χειρότερα· φωνή σταθερή, κάθε λέξη λαβή. Το χρώμα του γυρίζει. Ρίχνει το σχοινί κι εκείνος σκαρφαλώνει. Στο χείλος κάθεται δίπλα της, τρεμάμενος. Τον τυλίγει σε μαλλί και ονομάζει τις επόμενες προδοσίες του σώματος: ναυτία κι εξάντληση. Κοιτάζει τα χέρια της. Στεγνά. Το παλτό της ανέγγιχτο. Ξέρεις αυτό το κρύο, της λέει. Κατέβα μαζί μου την επόμενη φορά. Τα γόνατά της γέρνουν προς το χείλος. Ο παλιός πάγος ξυπνά στους πνεύμονές της και την κλειδώνει όρθια. Είμαι πιο χρήσιμη εδώ, αποφασίζει. Εκείνος φεύγει ζεστός. Θα λέει πως του έσωσε τη ζωή. Δεν θα κάνει λάθος. Χρόνια μετά, γονατίζει στο χείλος ενός άλλου κοιλώματος – τα χέρια του στεγνά σαν τα δικά της – και φωνάζει ό,τι τον έσωσε. Κάτω, κάποιος κοιτάζει ψηλά κι ακούει τη ζεστασιά να φτάνει παγωμένη. ❖ Ο Σπλαχνικός κατεβαίνει σαν λιώσιμο των πάγων· πολύ γρήγορα, πολύ ζεστά· πλημμυρίζοντας το κοίλωμα πριν διαβάσει τον πάγο. Το χέρι του βρίσκει τον ώμο τους. Για μια ανάσα μένει εκεί, το βάρος σχεδόν αρκετό. Ύστερα μιλά. Πριν προλάβουν να τελειώσουν μια πρόταση, την έχει τελειώσει εκείνος: πιο φωτεινή, πιο γεμάτη, ήδη γερμένη προς το στόμα της. Κρατά την πληγή τους στο φως της μέρας, γυρίζοντάς τη στις παλάμες του. Ήδη αλλάζει σχήμα. Ήδη παίρνει το καλούπι της λαβής του, ξεχνώντας το δικό τους. Τον βλέπουν να κουβαλά τον πόνο τους ξανά προς τα πάνω, μέσα στο φως, διπλωμένο για να χωρέσει στις παλάμες του. Αυτό που κατακάθεται στη θέση του είναι πιο κρύο· η σιωπή κάποιου που είχε ένα μόνο πράγμα και το είδε να γίνεται ιστορία στα χείλη ενός ξένου.

Η Τομή