Το Κατώφλι

Έχεις ξαναβρεθεί εδώ. Όχι σ' αυτό το δωμάτιο, ούτε σ' αυτή την πτώση του φωτός. Μέσα σ' αυτό το βάρος: το ίδιο ερώτημα, να καμπυλώνει προς το ίδιο αόρατο σημείο. Φτάνεις πάντα με το όνομα της αναχώρησης. Ακολούθησε την καμπύλη ως το τέλος της και θα διακρίνεις την έλλειψη. Το πρόσωπο αλλάζει· η έλξη όχι. Ακόμα κι η κατάρρευση φοράει γνώριμο σχήμα. Νόμιζες πως η πορεία σου ήταν ευθύγραμμη. Κάθε αναχώρηση, τελεσίδικη. Κάποτε άδειασες μια δεκαετία σε μία και μόνη καύση και είδες το κέντρο να συρρικνώνεται σ' ένα αστέρι ανάμεσα στ' αστέρια. Τώρα είναι μεγαλύτερο. Μα η διαδρομή καμπυλώνει. Ανατέλλεις ξανά από τη σκοτεινή πλευρά της τροχιάς, κουβαλώντας το ίδιο κέντρο σ' έναν άλλον ουρανό.

Η Οδός

Ονειρεύεσαι τη φυγή: μια καθαρή λάμψη που χάνεται στο κενό. Καις τα χρόνια σου σαν καύσιμο. Μα οι κομήτες δεν δραπετεύουν· απλώς αναλώνονται. Η ουρά που περνάς για ταχύτητα δεν είναι παρά η ουσία σου, που αιμορραγεί και σβήνει στο σκοτάδι. Ύστερα η έλξη επιστρέφει: όχι σαν κάλεσμα, σαν κλίση. Μια γνώριμη πίεση μέσα σε μια ανοίκεια μέρα. Την εξηγείς ως συνήθεια, τη βαρύτητα που απέμεινε απ' όσα άφησες πίσω. Αλλάζεις πορεία και η έλξη προσαρμόζεται. Αλλάζεις ξανά. Περιμένει – με μια υπομονή που ποτέ δεν έδειξες. Ένα πρωί ξυπνάς σε μια πόλη που βουίζει στην ίδια ακριβώς συχνότητα με εκείνη που εγκατέλειψες. Η φωτιά σιγεί. Ανοίγει μια απόσταση: αρκετά κοντά να σε κρατάει, αρκετά μακριά ν' αντέξεις το κράτημα. Η μόνη τροχιά που δε σε σκορπίζει ούτε σε καίει – μια πτώση που όλο αστοχεί. Το κέντρο απ' το οποίο φεύγεις είναι το μόνο που κρατά το σχήμα σου.

Η Σκιά

Η μητέρα του κράτησε τη μακριά έλλειψη για χρόνια. Ήταν έντεκα όταν εκείνη έπαψε να διορθώνει πορεία κι αφέθηκε στην έλξη του κέντρου. Την είδε να πέφτει προς τα μέσα, ώσπου την κατάπιε το φως. Ο Ελεύθερος έδωσε τον όρκο του μέσα στη σιωπή που εκείνη άφησε πίσω της. Τώρα σπάει τροχιά με κάθε ευκαιρία. Κάθε πόλη πιο σύντομη απ' την προηγούμενη· κάθε όνομα εραστή εκσφενδονισμένο στο σκοτάδι πίσω του. Η έλξη λιγοστεύει· το μούδιασμα τού φαίνεται πρόοδος. Η έλξη χάνεται· το κρύο τού φαίνεται νίκη. Μα ένα σώμα χωρίς βαρύτητα ξεχνά το ίδιο του το περίγραμμα. Το ξέφτισμα αρχίζει από τις άκρες: πρώτα το όνομα της αδερφής. Ύστερα η φωνή της μητέρας του. Και στο τέλος, ο λόγος που έφυγε. Ένα πρωί απλώνει το χέρι προς τον όρκο και ανακαλύπτει μόνο ορμή: μια ταχύτητα που δεν θυμάται πια τι την εκτόξευσε. Εκείνη έπεσε προς τα μέσα, ώσπου την κατάπιε το φως. Εκείνος εκσφενδονίστηκε προς τα έξω, παγώνοντας πολύ πριν τον καταπιεί το σκοτάδι. ❖ Η Αδιάλειπτη κράτησε τη μακριά έλλειψη για δεκαετίες, καίγοντας μόλις αρκετά για να μείνει ακέραιη. Είναι κουρασμένη – όχι απ' το κέντρο, αλλά απ' την απόσταση. Ένα πρωί οι εξισώσεις που ήταν ελευθερία γίνονται αριθμητική. Παύει να διαλέγει· παύει να διορθώνει. Η τροχιά στενεύει – κάθε πέρασμα πιο κοντινό, κάθε πέρασμα πιο γρήγορο, ώσπου η τροχιά γίνεται πτώση. Είναι πια πολύ κοντά. Η έλξη τη σκίζει στα δύο: τον εαυτό που επιτέλους γύρισε σπίτι, κι εκείνον που δεν έπαψε ποτέ να κυκλώνει. Ανάμεσά τους, η ζωή που έπλαθε επί δεκαετίες τεντώνεται σε μια κλωστή φωτός – κι ύστερα κόβεται. Θρυμματίζεται σ' έναν δακτύλιο σκόνης γύρω απ' ό,τι κάποτε αποκαλούσε σπίτι – πολύ συντριμμένη για να προσγειωθεί, πολύ πιστή για να φύγει.

Η Τομή