Το Κατώφλι

Έχεις ξαναβρεθεί εδώ. Όχι σε τούτο ακριβώς το δωμάτιο, ούτε κάτω απ' αυτή τη γωνία του φωτός. Μια ερώτηση γνώριμη μόνο από το βάρος της. Και να 'σαι. Το ίδιο σχήμα, να γυρνά με υπομονή βαρύτητας. Ακολούθησε την καμπύλη ως το τέλος της, και θα διακρίνεις την έλλειψη. Η ίδια καμπύλη, που επιστρέφει αέναα. Η πράξη που θέτει το ίδιο ερώτημα. Η πόλη που ηχεί εκείνη που άφησες πίσω. Ακόμα κι η κατάρρευση φοράει γνώριμο σχήμα. Νόμιζες πως η πορεία σου ήταν ευθύγραμμη. Κάθε αναχώρηση, τελεσίδικη. Μα η διαδρομή καμπυλώνει. Έχεις φτάσει εδώ ξανά – αναδυόμενος από τη σκοτεινή πλευρά της τροχιάς. Το κέντρο παρέμεινε ακλόνητο.

Η Οδός

Ονειρεύεσαι τη φυγή – μια λαμπρή σπίθα που χάνεται στο κενό. Καις τα χρόνια σου σαν καύσιμο. Μα οι κομήτες δεν δραπετεύουν· απλώς αναλώνονται. Η ουρά που περνάς για ταχύτητα, δεν είναι παρά η σάρκα σου που αιμορραγεί μέσα στο απόλυτο τίποτα. Κάθε επιστροφή θέτει την ίδια ερώτηση – με μια υπομονή που ποτέ δεν έδειξες. Η φωτιά σιγεί. Ανοίγει μια απόσταση – αρκετά κοντά να σε κρατάει, αρκετά μακριά ν' αντέξεις το κράτημα. Η μόνη τροχιά που δε σε σκορπίζει ούτε σε καίει. Το κέντρο απ' το οποίο έφευγες είναι το μόνο που ξέρει τ' όνομά σου.

Η Σκιά

Η μητέρα του παρέμεινε σε ελλειπτική τροχιά για χρόνια. Ήταν έντεκα όταν σταμάτησε κι αφέθηκε στην έλξη του κέντρου. Την είδε να πέφτει προς τα μέσα, ώσπου την κατάπιε το φως. Ο Ελεύθερος έδωσε τον όρκο του μέσα στη σιωπή που εκείνη άφησε πίσω της. Τώρα σπάει τροχιά με κάθε ευκαιρία. Κάθε πόλη μικρότερη απ' την προηγούμενη· κάθε όνομα πεταμένο κόντρα σε μια επιστροφή που δε θα έρθει. Η έλξη λιγοστεύει και το λέει πρόοδο· η έλξη χάνεται και το βαφτίζει νίκη. Μα ένα σώμα χωρίς βαρύτητα ξεχνά το ίδιο του το περίγραμμα. Το ξέφτισμα αρχίζει από τις άκρες: πρώτα το όνομα της αδερφής. Ύστερα η φωνή της μητέρας του. Και στο τέλος, ο λόγος που έφυγε. Ένα πρωί απλώνει το χέρι προς τον όρκο και ανακαλύπτει μόνο ορμή: μια ταχύτητα που έχει πια ξεχάσει την αφετηρία της. Εκείνη έπεσε προς τα μέσα, ώσπου την κατάπιε το φως. Εκείνος εκσφενδονίστηκε προς τα έξω, παγώνοντας πολύ πριν τον καταπιεί το σκοτάδι. ❖ Η Καρτερική κράτησε τη μακριά έλλειψη για δεκαετίες, καίγοντας μόλις αρκετά για να μείνει ακέραιη. Είναι κουρασμένη – όχι απ' το κέντρο, αλλά απ' την απόσταση. Ένα πρωί οι εξισώσεις που κάποτε ήταν ελευθερία γίνονται αριθμητική. Σταματά ν' αποφασίζει κι αφήνει τη φωτιά να σβήσει. Η τροχιά στενεύει. Κάθε πέρασμα πιο κοντινό· κάθε περιστροφή πιο βίαιη. Έρχεται η τροχιά που δεν αντέχει. Είναι πιο κοντά απ' ό,τι η απόσταση την άφηνε ποτέ – η έλξη πιο δυνατή από ό,τι πλάστηκε να κρατήσει. Τεντώνεται. Η βαρύτητα διαμελίζει τον εαυτό που έμεινε, από εκείνον που περιπλανήθηκε. Ανάμεσά τους, η ζωή που έπλαθε επί δεκαετίες τεντώνεται λεπτή σαν φως – και σπάει. Θρυμματίζεται σ' έναν φωτεινό δακτύλιο σκόνης γύρω απ' αυτό που κάποτε αποκαλούσε σπίτι. Κάθε θραύσμα συνεχίζει να περιστρέφεται, πολύ συντριμμένο για να προσγειωθεί, υπερβολικά πιστό για να δραπετεύσει.

Η Τομή