Το Κατώφλι

Πριν το πρώτο άστρο, το κενό ήταν απόλυτο. Τίποτα δεν έλειπε, γιατί δεν υπήρχε τίποτα για να λείψει. Έπειτα: ρήξη. Ένα σημείο φωτός, που ξεσκίστηκε για να υπάρξει. Άστρα άναψαν από τη ρωγμή· ύλη συμπυκνώθηκε γύρω απ' την πληγή. Το σύμπαν υπάρχει μόνο επειδή το κενό δεν άντεξε να κρατηθεί. Είσαι φτιαγμένος από την ίδια ακριβώς ρήξη. Κουβαλάς αυτή την πίεση πίσω απ' το στέρνο σου – ένα σφίξιμο εκεί που η ανάσα ξύνει το κόκαλο. Κάτι αγέννητο σφυροκοπά το κλουβί των πλευρών σου. Δεν ακούει λόγια. Ζητά τον κόσμο. Μια ρήξη μόνο – και ό,τι κρατάς κρυφό, σχίζει τον ιστό για να υπάρξει.

Η Οδός

Το άψογο σκοτάδι περιμένει, φορώντας τη γαλήνη ενός θεού που είναι βέβαιος πως δεν σε χρειάζεται. Καθώς τα χέρια σου βρίσκουν τη μεμβράνη και το σκοτάδι σπρώχνει πίσω, ντύνεις τον τρόμο σου με ευλάβεια, ψιθυρίζοντας: Περίμενε. Μελέτησε. Άσε το φως να γίνει αντάξιο του σκοταδιού. Το σκοτάδι δεν είναι ιερό, είναι απλώς άθικτο – κι εσύ είσαι η ρωγμή του. Το σύμπαν δεν περίμενε. Ξεκίνησε με μια ρήξη – η πληγή προηγήθηκε του κόσμου. Άσε το πρώτο σου φως να είναι λάθος. Άσ' το να είναι αμυδρό. Άσ' το ν' αρχίσει.

Η Σκιά

Το πρώτο τρεμούλιασμα ήρθε στα δεκαεννιά της – μια θέρμη κάτω απ' τα πλευρά της, να ζητά έξοδο. Εκείνο το βράδυ, η Ένθερμη έσκισε τη μεμβράνη. Μια καύτρα άναψε στην παλάμη της – ακατέργαστη, αδιαμόρφωτη – το ίδιο το σκοτάδι παίρνοντας φως. Έτρεμε μια στιγμή· έπειτα, στάχτη. Πολύ νωρίς, ακούστηκε ένας ψίθυρος από το κρύο. Η Ένθερμη δεν άκουσε. Βδομάδες μετά: νέο τρεμούλιασμα, νέο σκίσιμο, νέος καπνός. Χρόνια περνούν. Ουλές συσσωρεύονται. Ωσότου ένα βράδυ το τρεμούλιασμα ξεκινά, τα χέρια της πετάγονται – και παγώνουν. Στάσου. Κάτω από το κάψιμο, κάτι αργό ικέτευε να ριζώσει. Για πρώτη φορά, κοιτάζει κάτω αντί να απλώσει. Τις βλέπει – κάθε καύτρα που είχε σύρει στο κρύο πριν προλάβει να πάρει ανάσα. Ουρανό θνησιγενών αστεριών. Τα χέρια της κινούνται πριν προλάβει να σταματήσει. Σκίζουν. Απλώνουν. Αυτή η καύτρα κρατά μια ανάσα παραπάνω. Κλείνει τη γροθιά της γύρω απ' τον καπνό. Η μεμβράνη επουλώνεται. Όπως κάνει πάντα. Στέκεται στο σκίσιμο τώρα, με τις παλάμες να καίνε. Κάπου βαθιά, αχνό τρεμούλιασμα ακόμη. Αυτή τη φορά θα 'ναι αλλιώς, λέει στον εαυτό της. Τα χέρια της το έχουν ξανακούσει. ❖ Ο Σφραγισμένος έσκισε τη μεμβράνη μια φορά, και ό,τι ξεχύθηκε από τη ρωγμή ήταν ακέραιο. Ο κόσμος συγκεντρώθηκε γύρω από το ρήγμα του και το αποκάλεσ�� αριστούργημα. Εκείνος όμως ερωτεύτηκε την αντήχηση. Να σκίσει ξανά θα σήμαινε ομολογία – πως το πρώτο φως δεν ήταν και το τελευταίο. Ο άψογος μύθος θα ράγιζε. Σφράγισε λοιπόν την πληγή με χρυσάφι. Έγινε ο φύλακάς της. Έχτισε μια αρχιτεκτονική γύρω απ' τον θρίαμβό του, κωδικοποίησε τη γωνία του σχισίματος, δίδαξε την ανατομία της σπίθας – ένας δάσκαλος του φωτός που ήταν κάποτε. Κανείς δεν πρόσεξε – πόσο μάλλον ο ίδιος – πως πλέον δεν φλεγόταν. Δεκαετίες αργότερα, το σκοτάδι κάτω απ' τα πλευρά του σάλεψε ξανά. Ένα νέο άστρο, ωμό και βαρύ, άρχισε να χτυπά. Του ζητούσε να φανεί ανέτοιμος, ατελής – ένα ζωντανό, εύθραυστο πλάσμα ξανά. Να απαντήσει σήμαινε να γκρεμίσει την αρχιτεκτονική που είχε γίνει. Τις διαλέξεις, τους μαθητές, το αριστούργημα – σκαλωσιά γύρω από μια μόνη ρωγμή, και η ρωγμή προ πολλού σφραγισμένη. Στεκόταν μπροστά στους μαθητές του· το χτύπημα εντάθηκε. Για μια στιγμή, το χέρι του σηκώθηκε – προς τι; – και ξανάπεσε. Η τοιχοποιία της φήμης του πίεζε απ' όλες τις πλευρές. Να ραγίσει τώρα σήμαινε να ομολογήσει πως ήταν ακόμα πράγμα που σπάει. Όχι τώρα, είπε στον εαυτό του. Αργότερα. Όταν η στιγμή θα του αξίζει. Πίεσε τα χέρια στο στήθος του. Η τοιχοποιία κράτησε. Κάτω απ' τα πλευρά του, το χτύπημα επιβραδύνθηκε κι έσβησε. Η θέρμη κρύωσε κι έγινε πόνος – αθόρυβος, μόνιμος. Στέκεται ψηλός: αρράγιστο σκεύος. Λαμπερός τάφος για τον κόσμο που δεν τόλμησε να γεννήσει.

Η Τομή