Το Κατώφλι

Πριν από το πρώτο άστρο, το κενό έστεκε άψογο. Τίποτα δεν έλειπε, γιατί τίποτα δεν είχε ακόμη χαθεί. Ύστερα, ρήξη· ένα σημείο φωτός που έσκισε το κενό για να υπάρξει. Άστρα άναψαν από το ρήγμα· η ύλη έπηξε γύρω απ' την πληγή. Το ίδιο ράγισμα ζει μέσα σου. Το κουβαλάς εκεί όπου η ανάσα ξύνει κόκαλο. Το αγέννητο άστρο μαθαίνει τα πλευρά σου από μέσα. Ένα άνοιγμα μόνο, κι ό,τι κράτησες κρυμμένο σχίζει δρόμο προς το φως.

Η Οδός

Το άψογο σκοτάδι περιμένει με την ακινησία ενός θεού που δεν σ' έχει ανάγκη. Ακουμπάς τα χέρια πάνω του, και ο φόβος σου αρχίζει να ακούγεται σαν ησυχία. Ο τρόμος βαφτίζεται ευλάβεια. Περίμενε, ψιθυρίζει. Μελέτησε. Άσε το φως να γίνει αντάξιο του σκοταδιού. Μα το σκοτάδι δεν είναι ιερό· είναι μόνο αράγιστο. Εσύ είσαι η ρήξη του. Το σύμπαν δεν περίμενε να γίνει άξιο. Πρώτα ήρθε η πληγή. Ύστερα ο κόσμος. Άφησε το πρώτο σου φως να είναι λάθος. Να είναι αχνό. Να αρχίσει.

Η Σκιά

Το πρώτο τρεμούλιασμα ήρθε στα δεκαεννιά της, σ' ένα δωμάτιο πολύ μικρό για τη θέρμη κάτω απ' τα πλευρά της. Εκείνο το βράδυ, η Ένθερμη έσκισε τη μεμβράνη και βύθισε τα χέρια της μέσα στο κρύο. Τράβηξε έξω μια καύτρα που μάθαινε ακόμη να καίει. Έτρεμε στις παλάμες της, ύστερα σωριάστηκε σε στάχτη. Πολύ νωρίς, ψιθύρισε μια φωνή μέσα απ' το κρύο. Δεν άκουσε. Βδομάδες μετά, άπλωσε ξανά. Η επόμενη καύτρα πέθανε στο κρύο πριν η θέρμη της αποκτήσει όνομα. Χρόνια πέρασαν. Οι παλάμες της σκλήρυναν γύρω απ' την κίνηση. Ώσπου ένα βράδυ το τρεμούλιασμα ξανάρχισε. Τα χέρια της πετάχτηκαν, και πάγωσαν. Στάσου. Κάτω απ' το κάψιμο, μια ζωντανή καύτρα ζητούσε χρόνο. Για πρώτη φορά, κοίταξε τα χέρια της αντί να τα υπακούσει. Τις είδε όλες: κάθε καύτρα που είχε σύρει στο κρύο πριν προλάβει να ανασάνει. Ένας ουρανός θνησιγενών αστεριών. Τα χέρια της κινήθηκαν σαν ξένα – κιόλας στη μεμβράνη, κιόλας να σκίζουν – ενώ το στάσου γεννιόταν ακόμη πίσω απ' τα δόντια της. Η καύτρα άντεξε μία ανάσα παραπάνω απ' τις άλλες. Ύστερα η χούφτα της γέμισε καπνό. Στέκεται ξανά μπροστά στη μεμβράνη, με τις παλάμες να καίνε. Αυτή τη φορά, ψιθυρίζει. Η μεμβράνη έχει ακούσει το αυτή τη φορά περισσότερες φορές απ' όσες εκείνη θυμάται, και περιμένει. ❖ Ο Καθαγιασμένος έσκισε τη μεμβράνη μία φορά, κι ό,τι αναδύθηκε ήταν αρκετά άρτιο για να λατρευτεί. Ο θαυμασμός έπηξε γύρω απ' τη ρωγμή και σκλήρυνε σε αριστούργημα. Εκείνος ερωτεύτηκε την αντήχηση. Ν' ανοιχτεί ξανά θα έκανε το αριστούργημα αρχή. Έτσι σφράγισε την πληγή με χρυσάφι. Δίδαξε τη σπίθα. Ονόμασε το σχίσιμο. Βαλσάμωσε τη φωτιά τη στιγμή που άφησε το σώμα του. Δεκαετίες αργότερα, το σκοτάδι κάτω απ' τα πλευρά του σαλεύει. Ένα νέο άστρο, ωμό και βαρύ, αρχίζει να χτυπά. Του ζητά να υπάρξει ξανά ατελής. Μα αν απαντήσει, θα ραγίσει η ζωή που πέρασε για απόδειξη. Στέκεται μπροστά στους μαθητές του και διδάσκει την παλιά σπίθα. Κάτω απ' το χρυσάφι, το νέο άστρο χτυπά μία φορά, δεύτερη, ζητώντας τον ζωντανό άνθρωπο κάτω απ' τη σφραγίδα. Όχι τώρα, λέει στον εαυτό του. Όταν η στιγμή θα το αξίζει. Μέσα του, το χτύπημα χαμηλώνει. Το χρυσάφι κρατά. Απομένει άμεμπτος: στιλβωμένος τάφος, ακόμη ζεστός εκεί όπου έσβησε το άστρο.

Η Τομή