Το Κατώφλι

Η χορδή δαγκώνει τα δάχτυλά σου. Οι ωμοπλάτες σου σμίγουν· ο μυς ανάμεσά τους γίνεται σύρμα. Το λυγισμένο ξύλο παλεύει να ισιώσει. Κάθε τένοντας τραβά προς την άφεση. Όμως κρατάς· και το τόξο κρατάει εσένα. Καθώς το τράβηγμα βαθαίνει, το χέρι σου αγκυρώνεται στο σαγόνι. Όλα κρατούν. Η χορδή φεύγει απ' τα δάχτυλα· το βέλος πια δεν σου ανήκει. Αφήνεις και την ανάσα. Το χέρι σου πέφτει αδειανό.

Η Οδός

Φοβήθηκες τη χορδή. Το τόξο έγινε κλουβί στο χέρι σου. Δεν σε φυλάκιζε το τόξο· σε φυλάκιζε το τίναγμά σου. Τράβηγμα με τράβηγμα, η χορδή χαράζει τον εαυτό της στ' ακροδάχτυλά σου. Το δέρμα απαντά με κάλο· η χορδή ακουμπά εκεί όπου κάποτε το έσκιζε. Το χέρι μαθαίνει το βάρος της βολής πριν το μάθει ο νους. Η άφεση ανοίγει ένα κενό στον αέρα. Σύριγμα. Πρόσκρουση. Ο νους φτάνει πάντα καθυστερημένος στον κρότο. Πολύ αφού καρφωθεί το βέλος, το ξύλο πάλλεται ακόμα στο χέρι σου.

Η Σκιά

Η Πράα κράτησε κάποτε. Κράτησε ώσπου ο μυς υπάκουσε και κάτι βαθύτερο έσπασε. Μαζί του χάθηκε η πίστη πως η ένταση γίνεται βολή, πως το τόξο κρατά τον λόγο του. Τα χέρια της έμαθαν το τίναγμα και δεν ξεχνάνε. Σε κάθε τράβηγμα, τα δάχτυλά της ανοίγουν στο πρώτο δάγκωμα· το βέλος φεύγει νωρίς, χαμηλά, αβλαβές. Δεν αστοχεί ποτέ. Δεν τραβά ποτέ αρκετά για ν' απειλήσει τον στόχο. Η χορδή δεν προλαβαίνει να χαραχτεί στα δάχτυλά της, κι εκείνα κρατούν την πρώτη τους απαλότητα. Αφήνει πίσω της ένα λιβάδι σπαρμένο με χίλια βέλη, όλα καρφωμένα μια σπιθαμή πριν από τον στόχο. ❖ Ο Αλάνθαστος τραβά κι η χορδή δαγκώνει. Όχι ακόμα, ψιθυρίζει. Έχει μάθει να κατοικεί στην τελευταία σπιθαμή πριν από την άφεση. Όσο κρατά, το βέλος μένει τέλειο· όσο κρατά, δεν μπορεί ν' αστοχήσει. Έχει δει πολλά βέλη να πετούν, για να πέσουν σαν νεκρά ξύλα στο χώμα. Μια μελανιά ανθίζει στο σαγόνι του, μισοφέγγαρο στο σχήμα της χορδής που αρνείται ν' αφήσει. Τη βολή που στερεί απ' τον αέρα, τη δίνει στο κορμί του. Ο ώμος του τρέμει, ύστερα σπαρταράει: μικρές ανταρσίες που εκείνος αρνείται ν' ακούσει. Τα δάχτυλά του σκίζονται πάνω στη χορδή και μια κλωστή αίματος κατεβαίνει τη βέργα. Το τόξο θυμάται το λύγισμα και ξεχνά τη βολή. Τα δάχτυλά του δεν ανοίγουν. Ο στόχος θαμπώνει, έπειτα χάνεται στο γκρίζο. Ο βραχίονάς του κρατά το σχήμα του στο σκοτάδι. Το βέλος είναι τέλειο. Ο στόχος, αθέατος.

Η Τομή