Το Κατώφλι

Η αψίδα δεν είναι παρά μια συνωμοσία πτώσης· στέκει μόνο επειδή κάθε πέτρα συναινεί στην κλίση της. Κάποτε πίστευες πως έγειραν για να επιβιώσουν. Τώρα επιστρέφεις για να γίνεις η πέτρα που τις σφραγίζει. Κατεβαίνεις στο κενό. Το βάρος πιέζει από τις δυο μεριές. Ό,τι θα σε συνέθλιβε, σε κρατά στη θέση σου.

Η Οδός

Μέρες περνούν χωρίς να σε χρειάζονται. Διασχίζεις δωμάτια που δεν έχουν λόγο να σε κρατήσουν. Οι ώμοι σου ξεχνούν το σχήμα τους. Η ράχη σου, στερημένη από αντίσταση, κυρτώνει – όχι από το βάρος, αλλά από την απουσία του. Μετά φτάνει το βάρος. Προετοιμάζεσαι για τη σύνθλιψη· αντ' αυτού, πέτρα κάθεται σε πέτρα. Οι φτέρνες σου πιέζουν το πάτωμα, και όλη η αψίδα σου εκπνέει. Οι μύες που μαράζωναν στην αδράνεια ξυπνούν κάτω απ' το φορτίο. Ο κλειδόλιθος ξέρει αυτό που ο κίονας αρνείται: η πύλη είναι ένα κενό που συγκατατέθηκε να συνθλιβεί. Η αψίδα κρατά. Ο κόσμος περνάει. Η αψίδα δεν κρατά τίποτα.

Η Σκιά

Η Ανεξάρτητη είδε το βάρος να συνθλίβει τον πατέρα της – άκουσε τη ραχοκοκαλιά του να παλεύει σιωπηλά με το φορτίο και είδε τη συγγνώμη να φωλιάζει στην κυρτή του ράχη. Τη χρονιά που η ράχη του υποχώρησε, το κατέγραψε μέσα της. Τη χρονιά που τον έθαψαν, αποφάσισε. Σμίλεψε τη ζωή της μέχρι που απέμεινε ένας κούφιος κίονας: αρνούμενη την πρόσκληση που ζητούσε πολλά, αποφεύγοντας τον ρόλο που απαιτούσε παρουσία. Η αγάπη που χρειαζόταν να κρατήσει βάρος. Κάθε άρνηση την άφηνε ακέραιη. Μια φορά, στα σαράντα της, μια φίλη της ζήτησε να μεγαλώσει την κόρη της μέσα από μια αρρώστια. Ένιωσε το βάρος να γέρνει προς τον ώμο της. Άκουσε τη ραχοκοκαλιά της ν' απαντά – τον μικρό ήχο μιας πέτρας που βρίσκει τη θέση της. Μετά θυμήθηκε τη στάση του πατέρα της, κι αρνήθηκε πριν το μεσημέρι. Πεθαίνει σαν διακοσμητικός κίονας, χωρίς να επιτρέψει ποτέ στον εαυτό της την αξιοπρέπεια της χρήσης. Ο πατέρας της, ακόμα και σπασμένος, ήταν κατώφλι. ❖ Ο Αγόγγυστος σηκώνει το βάρος του βουβά. Του έμαθαν ότι το να φέρεις το βάρος είναι αρετή, ότι η σιωπή είναι δύναμη, η χαρά πολυτέλεια. Ο πατέρας του κουβαλούσε χωρίς να τραγουδά, όπως κι ο παππούς του πριν απ' αυτόν. Μια μέρα, το βάρος μετατοπίστηκε. Κάτι λύθηκε μέσα στην πέτρα – μια ζεστασιά ν' ανεβαίνει μέσα απ' την αψίδα του στήθους, να πιέζει προς το στόμα. Για μια ανάσα, τα χείλη του άνοιξαν. Τα έκλεισε. Αν η αντοχή είχε φωνή, τότε η σιωπή του πατέρα του δεν ήταν ποτέ δύναμη – ήταν μόνο σιωπή. Μα το να τραγουδήσει τώρα θα σήμαινε πως ο πατέρας του υπέφερε μάταια, κι εκείνος δεν άντεχε να τον θάψει δεύτερη φορά. Πεθαίνει με τη ράχη όρθια και τα χέρια άδεια. Τα παιδιά του κληρονομούν την κλίση. Το βάρος μεταφέρεται. Το τραγούδι, όχι.

Η Τομή