Το Κατώφλι

Το άγγιγμά του ζει ακόμα στο χέρι σου. Τριάντα χρόνια πριν, πάνω σ' αυτό το κατάστρωμα, τύλιξε τα μικρά σου δάχτυλα γύρω απ' τον εξάντα. Έγειρε το πηγούνι σου ωσότου ο Πολικός Αστέρας κάθισε στο γυαλί. Εκείνο τ' άστρο είναι η άγκυρα στον ουρανό, είπε. Όταν η πυξίδα ψεύδεται, οι χάρτες σφάλλουν, τα μάτια σου σε προδίδουν, κράτα το. Από τότε πλέεις μαζί του. Γνωρίζεις κάθε χάραγμα αυτού του τιμονιού σαν τις γραμμές της παλάμης σου. Έχεις ματώσει για αυτό το πλήρωμα, κι αυτοί για σένα. Απόψε κοιμούνται στ' αμπάρια. Ψηλά, το άστρο κρατά τη θέση του. Ελέγχεις την πορεία. Ξαναελέγχεις. Ο καπετάνιος έχει βάλει πλώρη για τα βράχια. Την ακούς ήδη – τη θάλασσα να ξεσκίζεται πάνω στην πέτρα. Να τον ξυπνήσεις, προδοσία. Ν' αρπάξεις το τιμόνι, ανταρσία. Να σωπάσεις, θρύψαλα με την αυγή.

Η Οδός

Το άστρο κρατά τη θέση του. Στέκεσαι από κάτω με τα χέρια κλειδωμένα στα πλευρά σου. Τριάντα χρόνια. Σου έμαθε τα πάντα. Τι δικαίωμα έχεις; Αν τον ξυπνήσεις, το φως του φαναριού θα βρει το πρόσωπό του. Η σύγχυση θα πετρώσει σε καταδίκη. Θα δεις τριάντα χρόνια κοινής αλμύρας να κρυσταλλώνονται σε έναν απροσπέλαστο ύφαλο. Το πλήρωμα θα σε δει στο τιμόνι, τον καπετάνιο να ουρλιάζει, το σκαρί να στρίβει ενάντια στις διαταγές του. Δεν θα καταλάβουν. Θα σε μισήσουν γι' αυτό – ακόμα κι όταν πατήσουν ζωντανοί στην ακτή. Σου έδωσε εκείνο το άστρο. Ο άνθρωπος που σε δίδαξε να το κρατάς τραβάει προς τα βράχια. Αρπάζεις το τιμόνι. Το ξύλο είναι ακόμα ζεστό απ' τη λαβή του. Το σκαρί στενάζει στη στροφή. Πίσω σου, η πόρτα τινάζεται ορθάνοιχτη. Τα χέρια σου καίνε όλη τη νύχτα. Ως την αυγή, τα βράχια είναι πίσω σου. Ο καπετάνιος στέκεται στην πλώρη, γυρνώντας την πλάτη στα πάντα. Από πάνω, τ' αστέρι είναι ακριβώς εκεί που είπε πως θα ήταν.

Η Σκιά

Η Πιστή βλέπει τους υφάλους. Το στήθος της σφίγγεται – παγωμένο σαν αλυσίδα άγκυρας. Σκέφτεται τον καπετάνιο. Το πλήρωμα που την εμπιστεύεται σαν δικό του άνθρωπο. Δεν αντέχει το άθροισμα. Το άστρο πρέπει να κινήθηκε. Οι χάρτες πρέπει να κάνουν λάθος. Ο καπετάνιος δεν αστόχησε ποτέ. Τα δάχτυλά της λευκαίνουν στην κουπαστή τη στιγμή που το μαύρο δόντι του υφάλου ξεσκίζει τη γάστρα. Βυθιζόμενη στο παγωμένο νερό, με τους πνεύμονες να γεμίζουν, νιώθει μια παράλογη γαλήνη: Τουλάχιστον πεθαίνουμε μαζί. ❖ Ο Ενάρετος βλέπει τα βράχια και κάτι μέσα του φωτίζεται. Δικαίωση. Όλα τα σιωπηλά χρόνια, επιτέλους ισοσκελισμένα. Αρπάζει το τιμόνι πριν προλάβει να μπει το πένθος. Τα χέρια του δεν τρέμουν. Η αναπνοή του δεν αλλάζει. Το σκαρί σκίζει τους υφάλους σαν λεπίδα. Την αυγή, το πλήρωμα κλαίει από ευγνωμοσύνη. Ο καπετάνιος δεν λέει τίποτα. Θα διηγείται την ιστορία με προσοχή σε όλη την υπόλοιπη ζωή του – πώς τα χέρια του κράτησαν, πώς πέρασαν οι ύφαλοι, πώς μόνο εκείνος είδε τι έπρεπε να γίνει. Αυτό που δεν θα πει ποτέ, ούτε καν στον εαυτό του μες στο σκοτάδι: τα χέρια του κράτησαν επειδή χαιρόταν.

Η Τομή