Το Κατώφλι

Το άγγιγμά του ζει ακόμα στο χέρι σου. Τριάντα χρόνια πριν, σ' αυτό εδώ το κατάστρωμα, έκλεισε τα δάχτυλά σου γύρω απ' τον εξάντα και σου σήκωσε το πηγούνι ώσπου ο Πολικός Αστέρας στάθηκε μέσα στο γυαλί. Εκείνο τ' άστρο είναι η άγκυρα στον ουρανό, είπε. Όταν η πυξίδα λέει ψέματα, όταν οι χάρτες σε ξεγελούν, όταν ο φόβος παζαρεύει μ' αυτό που βλέπεις – απ' αυτό να κρατιέσαι. Από τότε πλέεις υπό τις διαταγές του. Τους έχεις τραβήξει μέσα από θύελλες και πυρετούς, κι εκείνοι εσένα. Απόψε κοιμούνται κάτω απ' το κατάστρωμα. Ψηλά, το άστρο κρατά τη θέση του. Παίρνεις στίγμα. Το ξαναπαίρνεις. Ο καπετάνιος έχει βάλει πλώρη για τους υφάλους. Την ακούς ήδη, τη θάλασσα να σπάει πάνω στην πέτρα. Να τον αμφισβητήσεις: προδοσία. Ν' αρπάξεις το τιμόνι: ανταρσία. Να σωπάσεις: ναυάγιο ως την αυγή.

Η Οδός

Το άστρο κρατά τη θέση του. Στέκεσαι από κάτω, με τα χέρια σφιγμένα στα πλευρά σου. Τριάντα χρόνια. Σου έμαθε τα πάντα. Τι δικαίωμα έχεις; Αν τον ξυπνήσεις, το φως του φαναριού θα βρει το πρόσωπό του. Πρώτα η σύγχυση. Ύστερα η καταδίκη. Τριάντα χρόνια κοινής αλμύρας, χαμένα με μια του κουβέντα. Το πλήρωμα θα σε δει στο τιμόνι, εκείνον να φωνάζει, το σκαρί να υπακούει σ' εσένα αντί σ' εκείνον. Θα σε μισήσουν· κι ας βγουν ζωντανοί στη στεριά. Αυτός σου έδωσε εκείνο το άστρο. Ο άνθρωπος που σ' έμαθε να κρατιέσαι απ' αυτό βάζει τώρα πλώρη για τα βράχια. Αρπάζεις το τιμόνι. Το ξύλο κρατά ακόμα τη ζέστη του χεριού του. Το σκαρί στενάζει καθώς στρίβει. Πίσω σου, η πόρτα της καμπίνας ανοίγει με πάταγο. Όλη τη νύχτα, το τιμόνι καίει στα χέρια σου. Ως την αυγή, τα βράχια είναι πίσω σας. Ο καπετάνιος στέκεται στην πλώρη, με την πλάτη γυρισμένη σ' εσένα. Ψηλά, το άστρο κρατά εκεί όπου σου είχε υποσχεθεί πως θα είναι.

Η Σκιά

Η Άμεμπτη βλέπει τους υφάλους. Το κρύο περνά μέσα της σαν καδένα άγκυρας. Σκέφτεται τον καπετάνιο. Το πλήρωμα που την έχει για δικό του άνθρωπο. Δεν χωράνε όλοι μέσα της. Ο καπετάνιος δεν αστόχησε ποτέ. Άρα ψεύδεται ο ουρανός. Είναι ακόμα γαντζωμένη στην κουπαστή όταν ο ύφαλος βρίσκει τη γάστρα. Το νερό κλείνει πάνω της, κι η τελευταία της σκέψη είναι σχεδόν γαλήνια: Τουλάχιστον έμεινα πιστή. Δεν προλαβαίνει να νιώσει τους άλλους να βυθίζονται πίσω της. ❖ Ο Ενάρετος βλέπει τα βράχια, και η δικαίωση φτάνει πριν απ' τον φόβο. Τριάντα χρόνια στη σκιά του, ξεχρεωμένα με μία στροφή του τιμονιού. Πιάνει το τιμόνι καθαρά: κανένα πένθος στο κράτημα, κανένα τρέμουλο στο χέρι. Το σκαρί περνά ανάμεσα στους υφάλους με μια ανάσα περιθώριο· στα μάτια του, το πέρασμα μοιάζει με απόδειξη. Την αυγή, το πλήρωμα κλαίει από ευγνωμοσύνη. Ο καπετάνιος δεν λέει τίποτα. Θα διηγείται την ιστορία προσεκτικά για όλη την υπόλοιπη ζωή του: πώς δεν έτρεμαν τα χέρια του, πώς ξέφυγαν από τους υφάλους, πώς μόνο εκείνος είδε τι έπρεπε να γίνει. Αυτό που δεν θα πει ποτέ, ούτε στον εαυτό του στο σκοτάδι: τα χέρια του δεν έτρεμαν επειδή χαιρόταν.

Η Τομή