Το Κατώφλι

Το ανώφλι θέλει δύο πέτρες που δεν μπορούν ν' αγγιχτούν. Κόβεις την πρώτη μόνος. Τη στήνεις, την αλφαδιάζεις, τη φορτώνεις με το ίδιο της βάρος. Όμως μόνη, δεν στεγάζει τίποτα. Σηκώνεται μια δεύτερη πέτρα από χώμα που δεν έσκαψες. Άλλη φλέβα, άλλη τομή, θεμελιωμένη στο δικό της έδαφος. Αν τις βάλεις πολύ κοντά, σφίγγονται σ' έναν τοίχο. Αν τις απομακρύνεις, το ανώφλι πέφτει μέσα από το κενό ανάμεσά τους. Στην απόσταση που κανείς από τους δυο σας δεν διάλεξε, ο ίδιος ο αέρας μετατρέπεται σε αντέρεισμα – σηκώνοντας ό,τι καμία πέτρα δεν θα μπορούσε να βαστάξει μόνη της.

Η Οδός

Φτάνεις γερμένος. Η κλίση ήταν ήδη στο πέτρωμα πριν τελειώσει το βουνό να σηκώνεται. Έρχεσαι κυνηγώντας στήριγμα και το αποκαλείς εγγύτητα. Βυθίζεις το θεμέλιό σου, πέτρα την πέτρα. Ο κίονας μαθαίνει να στέκει χωρίς τοίχο. Προετοιμάζεσαι για το γνώριμο – την ανακούφιση του ν' αφεθείς σε κάποιον. Βρίσκεις έναν άλλον κίονα, θεμελιωμένο στη δική του γη, να κρατά τον δικό του καιρό. Η παρόρμηση θέλει να κλείσεις το κενό. Δεν το κάνεις. Φυλάς τον αέρα ανάμεσά σας, τρέμοντας. Μια δοκός υψώνεται. Η στέγη βρίσκει τη θέση της. Το βάρος κατακάθεται μ' ένα υπόκωφο τρίξιμο – διαπερνά την πέτρα, γεφυρώνει τον αέρα, και κουμπώνει στα δυο θεμέλια. Κάτι κρατιέται που δεν κρατιόταν πριν. Ένα δωμάτιο ανοίγει εκεί που υπήρχε μόνο ουρανός. Ο αέρας ανάμεσά σας βουίζει. Από πάνω, στέγη. Ανάμεσα: όλα όσα δεν θα μπορούσαν να επιζήσουν στ' ανοιχτά.

Η Σκιά

Ο Ολόψυχος λάξευσε τον κίονά του. Όταν χτύπησε την πέτρα, ο αντίλαλος γύρισε κούφιος. Έγειρε. Έκλεισε την απόσταση μια σιωπή τη φορά – μια ερώτηση εκεί που η σιωπή θα αρκούσε, ένα άγγιγμα εκεί που ένα βλέμμα αρκούσε. Κάθε σιωπή αντηχούσε μέσα στο κούφιο θεμέλιο· ορμούσε να τη γεμίσει. Ζητούσε από τον άλλον να γίνει ο βράχος του. Κάθε πρωί: είσαι ακόμα εκεί; – κάθε ερώτηση μια μοίρα κλίσης παραπάνω. Ο άλλος κίονας κράτησε. Για μια ανάσα, το κράτημα και μόνο θα του έφτανε – μπορούσε να ισιώσει. Το διάβασε σαν αγκαλιά κι έγειρε πιο πολύ. Ο αέρας ανάμεσά τους στραγγαλίστηκε. Δεν έμεινε χώρος για την στέγη. Γιατί δεν με κρατάς; ψιθύρισε στην πέτρα που ήδη σήκωνε όλο του το βάρος. Η στέγη πέφτει με τον αθόρυβο αναστεναγμό της δοκού που δεν έχει πια τίποτα να στηρίξει. Στέκεται μέσα στα συντρίμμια, γέρνοντας πάνω στο τίποτα. ❖ Η Επιμελής δεν άντεχε την άγνωστη φλέβα του άλλου κίονα. Βρήκε ένα περίγραμμα που δεν αναγνώριζε, και ύψωσε τη σμίλη – το μόνο εργαλείο φροντίδας που ήξερε. Λείαινε μια ακμή εδώ, ίσιωνε έναν ρόζο χαλαζία εκεί. Κάθε χτύπημα έπαιρνε ένα θραύσμα απ' τον πυρήνα. Όταν η πέτρα αντιστάθηκε, σταμάτησε. Για μια στιγμή, η σμίλη της έδειξε το σχήμα που ήθελε να πάρει η πέτρα. Πίεσε πιο δυνατά – διάβασε την άρνησή της σαν τραχύτητα που είχε απομείνει. Ο κίονας κράτησε. Μετά κράτησε λιγότερο. Όταν η στέγη έπεσε μέσα από τον κίονα που είχε κουφώσει, σκέφτηκε αδυναμία. Στέκεται μέσα στη σκόνη όσων αφαίρεσε. Το σχήμα που χώρεσε στη χούφτα της – πολύ λεπτό, πια, για να βαστάξει το παραμικρό.

Η Τομή