Το Κατώφλι

Η δοκός μπορεί να περάσει μόνο εκεί όπου δύο πέτρες μένουν δύο. Μια πέτρα μπορεί να στέκει ίσια μια ζωή και να μείνει μόνο πέτρα. Η δεύτερη σηκώνεται από χώμα που δεν έσκαψες – κομμένη από άλλο λατομείο, με τη δική της φλέβα. Πολύ κοντά, πετρώνετε σ' έναν τοίχο· πολύ μακριά, η δοκός πέφτει στο κενό. Το κενό που δεν κλείνετε είναι το άνοιγμα της γέφυρας. Μόνο πάνω απ' αυτή την κρατημένη απόσταση σηκώνει η δοκός ό,τι καμιά πέτρα δεν σηκώνει μόνη.

Η Οδός

Φτάνεις γερμένος, μετρώντας την εγγύτητα απ' ό,τι μπορεί να σηκώσει το βάρος σου. Η κλίση είχε μπει στο πέτρωμά σου πριν προλάβει το βουνό να υψωθεί ολόκληρο. Βυθίζεσαι στα θεμέλιά σου, πέτρα την πέτρα, ώσπου να πάψει το να στέκεις να μοιάζει με απώλεια. Τότε φτάνει ο άλλος. Σφίγγεσαι για τη γνώριμη ανακούφιση: ν' αφήσεις κάποιον να σηκώσει το βάρος. Αντ' αυτού, ένας κίονας στέκεται απέναντί σου, κομμένος από άλλο λατομείο, με τη δική του φλέβα. Όλο σου το βάρος γέρνει να κλείσει το κενό. Αφήνεις τον αέρα να σταθεί. Πρωί το πρωί, δεν βάζεις τον άλλον ν' αποδείξει πως κρατά. Φυλάς τον αέρα, τρέμοντας. Μια δοκός υψώνεται – το μόνο που διασχίζει το κενό χωρίς να το κλείνει. Το βάρος κατακάθεται μ' ένα υπόκωφο τρίξιμο· μπαίνει στην πέτρα, γεφυρώνει τον αέρα, βρίσκει το δεύτερο θεμέλιο. Ένα δωμάτιο ανοίγει εκεί που υπήρχε μόνο ουρανός. Από πάνω: στέγη. Ανάμεσα: αέρας. Μέσα του, ό,τι είναι εύθραυστο συνεχίζει ν' ανασαίνει.

Η Σκιά

Ο Ολόψυχος ύψωσε τον κίονά του μόνος. Όταν χτύπησε την πέτρα, ο αντίλαλος γύρισε κούφιος. Έγειρε. Έκλεινε την απόσταση μια σιωπή τη φορά – μια ερώτηση εκεί που η σιωπή θα αρκούσε, ένα άγγιγμα εκεί που ένα βλέμμα θα κρατούσε. Κάθε σιωπή αντηχούσε μέσα του· ορμούσε να τη γεμίσει με το βάρος του άλλου. Είσαι ακόμα εκεί; Κάθε πρωί, μια μοίρα κλίσης παραπάνω. Ο άλλος κίονας κράτησε. Σ' εκείνη την πρώτη καθαρή πίεση του κρατήματος, παραλίγο να θυμηθεί πώς να στέκεται. Ύστερα το πέρασε για αγκαλιά και έγειρε ακόμα πιο μέσα. Ο αέρας ανάμεσά τους εξαντλήθηκε. Δεν έμεινε περιθώριο για τη δοκό. Γιατί δεν με κρατάς; ψιθύρισε στην πέτρα που ήδη σήκωνε όλο του το βάρος. Η στέγη πέφτει με τον ήσυχο αναστεναγμό μιας δοκού που δεν βρίσκει πια αέρα να περάσει. Στέκεται μέσα στα συντρίμμια, γέρνοντας πάνω στο τίποτα. ❖ Μια γαλανόγκριζη ραφή διέσχιζε τον άλλον κίονα. Η Επιμελής άπλωσε το χέρι στη σμίλη. Λείαινε μια ακμή εδώ, λέπτυνε μια φλέβα χαλαζία εκεί. Κάθε χτύπημα αποσπούσε ένα θραύσμα απ' τον πυρήνα. Όταν η πέτρα αντιστάθηκε, σταμάτησε. Στη γυαλισμένη λεπίδα είδε το πρόσωπό της – πιο κοντινό, πιο καθαρό απ' την πέτρα που σμίλευε. Πίεσε πιο δυνατά. Στο χέρι της, η άρνηση ήταν μόνο τραχύτητα που έμενε ν' αφαιρεθεί. Ο κίονας κράτησε. Μετά κράτησε λιγότερο. Όταν η στέγη έπεσε από το κενό που είχε ανοίξει στον κίονα, δεν κοίταξε τη σμίλη. Αδύναμος, σκέφτηκε. Ήταν πάντα αδύναμος. Στέκεται μέσα στη σκόνη όσων αφαίρεσε. Ο κίονας χωρά στο χέρι της τώρα.

Η Τομή