Το Κατώφλι

Η καμπάνα δεν κρατά μυστικά· κάθε ελάττωμα που ο τεχνίτης πίστεψε πως έθαψε, το σφυρί το ξεγυμνώνει. Χτυπά, και το μέταλλο απαντά. Η ραγισμένη καμπάνα θρηνεί. Η κούφια καταπίνει τον ίδιο της τον ήχο. Η ατόφια, τραγουδάει. Το σφυρί θα πέσει. Σε βρίσκει στην κρίση απροετοίμαστο. Ο ήχος που θα δραπετεύσει είναι η μόνη σου αλήθεια. Δεν υπάρχει δεύτερο χτύπημα.

Η Οδός

Χρόνια αφιερωμένα στην τελειοποίηση του ήχου. Όταν το σφυρί πέφτει, ηχείς ακριβώς όπως ήθελες: μια νότα που προετοίμαζες μέχρι να υπάρξει. Μετά έρχεται το χτύπημα από τη γωνία που δεν φύλαξες ποτέ – μια πίεση που βρίσκει τη ρωγμή στην πρόβα σου. Το σφυρί χτυπά. Η νότα αντηχεί γυμνή, ανεπιτήδευτη, αμετάκλητα δική σου. Το δωμάτιο σωπαίνει. Ο λαιμός σου σφίγγει. Όχι από τον φόβο της κρίσης, αλλά από το βάρος της γύμνιας σου. Η νότα πλανάται στον αέρα. Την αναγνωρίζουν όλοι εκτός από σένα.

Η Σκιά

Ο Συγκρατημένος ήχησε μια φορά, αφύλακτος, και το δωμάτιο σώπασε – η σιωπή ανθρώπων που ζυγίζουν αυτό που μόλις άκουσαν. Τα πρόσωπά τους άλλαξαν. Είχαν ακούσει ομορφιά, ή ρήγμα; Η αβεβαιότητα ήταν χειρότερη κι από τα δύο. Τώρα, τυλίγει τον μπρούντζο του σε βελούδο· τελειοποιεί τη σιωπή του. Όταν πέφτει το σφυρί, συναντά μονάχα ύφασμα. Μέχρι που τα λόγια μιας γυναίκας τον βρίσκουν αφύλακτο – σφυρηλατημένα και ακριβή, χτυπούν ένα ρήγμα που δεν είχε κανένα δικαίωμα να κρύψει. Το στέρνο του πλημμυρίζει με ήχο· τον πνίγει. Κοιτάζει το πρόσωπό του γυρεύοντας τη νότα που ξέρει πως είναι εκεί. Χτυπάει ξανά. Τίποτα. Αποχωρεί αργά, τεντώνοντας την ακοή της για έναν αντίλαλο που δε θα 'ρθει ποτέ. Διασχίζει δωμάτια δίχως ν' αφήνει αντίλαλο, εγκαταλείποντάς τα στην ίδια ακριβώς σιωπή που τα βρήκε. Πεθαίνει αδόνητος: μια μπρούντζινη καμπάνα τυλιγμένη τόσο σφιχτά που γίνεται πέτρα. ❖ Η Αυθεντική χτυπήθηκε μια φορά και άκουσε τον εαυτό της να ηχεί παράφωνα. Η νότα κρεμάστηκε στο δωμάτιο περισσότερο απ' όσο άντεχε. Αν ο ήχος ήταν δικός της, θα τον διεκδικούσε. Αρπάζει το σφυρί. Χτυπά ξανά και ξανά, βαθαίνοντας τη ρωγμή. Αυτός είναι ο αληθινός μου ήχος. Σε κάθε δωμάτιο που μπαίνει, προλαβαίνει να συντρίψει τον εαυτό της πριν προλάβει κανένας άλλος. Μια ομολογία που μετατρέπεται σε απειλή: άκουσέ με, ή φύγε. Την ακούν. Κάποιοι μένουν. Ένας μένει παραπάνω – αρκετά για ν' ακούσει τη νότα κάτω απ' τη ρωγμή. Της το λέει ήσυχα: Αυτή δεν είναι η φωνή σου. Χτυπάει πιο δυνατά. Εκείνος σκιρτά. Η έξαψη που έμαθε να αποκαλεί ειλικρίνεια φουντώνει μέσα της. Εκείνος σωπαίνει. Το δωμάτιο γεμίζει με έναν ήχο που σχεδόν αναγνωρίζει. Χτυπάει ξανά, πριν προλάβει ο αντίλαλος να κατασταλάξει. Πεθαίνει θραυσμένη – σφυροκοπώντας το ίδιο ρήγμα ξανά και ξανά, ωσότου δεν απομένει πια καμπάνα, παρά μόνο η θραύση.

Η Τομή