Το Κατώφλι

Η καμπάνα δεν κρατά μυστικά. Το ψεγάδι που ο χυτευτής νόμιζε θαμμένο, το σφυρί το βρίσκει. Χτύπα, κι ο μπρούντζος αποκρίνεται. Η ραγισμένη καμπάνα θρηνεί. Η κούφια καταπίνει τον ίδιο της τον ήχο. Η ατόφια τραγουδάει. Το σφυρί θα πέσει. Θα σε βρει απροετοίμαστο. Ό,τι απαντήσει, αυτό είσαι. Δεν υπάρχει πρόβα.

Η Οδός

Έμαθες στην καμπάνα πού να ηχεί καθαρά. Εκεί, όταν έπεσε το σφυρί, τραγούδησε. Ύστερα το χτύπημα βρήκε ένα λεπτότερο τοίχωμα. Πρώτη αποκρίθηκε η ρωγμή. Το δωμάτιο κράτησε την ανάσα του, κι ο λαιμός σου έκλεισε· όχι απ' την κρίση τους, αλλά απ' το πιο άγριο έλεος: σε άκουσαν. Η νότα κρεμάστηκε στον αέρα. Την αναγνώρισαν πριν από σένα. Κι όμως, ο μπρούντζος άντεξε. Η ρωγμή δεν σου πήρε τίποτα, παρά μόνο την πρόβα.

Η Σκιά

Ο Νηφάλιος ήχησε μια φορά, αφύλακτος, και το δωμάτιο σώπασε· η σιωπή ανθρώπων που ζυγίζουν αυτό που μόλις άκουσαν. Τα πρόσωπά τους άλλαξαν. Είχαν ακούσει ομορφιά ή ρήγμα; Η αβεβαιότητα ήταν χειρότερη κι απ' τα δύο. Τώρα τυλίγει τον μπρούντζο του σε βελούδο και τελειοποιεί τη σιωπή του. Όταν πέφτει το σφυρί, συναντά μονάχα ύφασμα. Ώσπου μια γυναίκα τον βρίσκει χωρίς βελούδο. Λέει μια φράση· καθαρό χτύπημα στη ρωγμή που είχε κρύψει κι απ' τον εαυτό του. Το στέρνο του γεμίζει ήχο· εκείνος τον καταπίνει. Το βλέμμα της μένει στο πρόσωπό του· ψάχνει τη νότα. Μιλάει ξανά. Πάλι ύφασμα. Φεύγει αργά, αφουγκραζόμενη μια καμπάνα που εκείνος δεν θ' αφήσει ποτέ να ηχήσει. Περνά από δωμάτιο σε δωμάτιο κι αφήνει το καθένα ακριβώς όσο σιωπηλό το βρήκε. Μπρούντζος τυλιγμένος ενάντια στον ίδιο του τον ήχο, χρόνο με τον χρόνο, ώσπου το τύλιγμα να γίνει η καμπάνα: πεθαίνει πέτρα, κι η πέτρα δεν κρατά καμιά νότα. ❖ Η Ειλικρινής χτυπήθηκε μια φορά και άκουσε τον εαυτό της να ηχεί παράφωνα. Η νότα έμεινε κρεμασμένη στο δωμάτιο περισσότερο απ' όσο άντεχε. Αν αυτός ήταν ο ήχος της, θα τον έκανε δικό της. Παίρνει η ίδια το σφυρί. Χτυπά ξανά και ξανά και βαθαίνει τη ρωγμή της. Αυτός είναι ο αληθινός μου ήχος. Σε κάθε δωμάτιο σπάει τον εαυτό της πριν προλάβει να πέσει ξένο σφυρί. Η ομολογία σκληραίνει σε απειλή: άκουσέ με ή φύγε. Την ακούν. Κάποιοι μένουν. Ακόμη και σπασμένη, μια καμπάνα μαζεύει κοινό. Ένας μένει λίγο ακόμα· αρκετά για ν' ακούσει τη νότα κάτω απ' τη ρωγμή. Της λέει χαμηλόφωνα: αυτή δεν είναι η φωνή σου. Εκείνη χτυπά πιο δυνατά, κι αυτός τινάζεται. Κάτι γνώριμο την καίει, μιλώντας με τη φωνή της ειλικρίνειας. Σωπαίνει. Κάτω απ' το σπάσιμο αρχίζει να ηχεί μια καθαρή νότα. Σφυροκοπά το ίδιο ρήγμα, χρόνο με τον χρόνο, ώσπου δεν απομένει πια καμπάνα – μόνο η θραύση, κι η θραύση είναι ό,τι ηχεί.

Η Τομή