Το Κατώφλι

Σήκωσες το θραύσμα ενώ έσταζε ακόμα το ίδιο σου το αίμα. Πειστήριο. Αυτό ήταν πριν χρόνια. Η γροθιά σου δεν άνοιξε από τότε. Πρώτα τα δάχτυλα κύρτωσαν για προστασία, μετά για απόδειξη, μέχρι που οι τένοντες κλείδωσαν και το δέρμα έκλεισε από πάνω. Ένα πρωί ξύπνησες με την παλάμη σου κολλημένη στο γυαλί: όχι πια να το κρατάς, αλλά να σε κρατάει. Αφήνεις μια ματωμένη κηλίδα σε κάθε πόρτα. Αίμα σε κάθε σελίδα που πασχίζεις να γυρίσεις. Χαιρετάς τον κόσμο με σφιγμένες γροθιές, τρομοκρατημένος πως αν ανοίξεις την παλάμη σου, θα χάσεις τη μόνη απόδειξη πως σε έκοψαν.

Η Οδός

Κοιτάς το χέρι σου· αρθρώσεις άσπρες, τένοντες κλειδωμένοι. Δέρμα σκισμένο εκεί που έκλεισε με το γυαλί. Το αίμα σου – ακόμα ζεστό – τρέφει μια μνήμη που κρύωσε εδώ και χρόνια. Σε έκοψαν μια φορά. Κόβεις τον εαυτό σου κάθε πρωί από τότε. Άνοιξε, και το δέρμα θα σκιστεί εκεί που έκλεισε πάνω στο γυαλί. Αρνήσου, και τελειώνεις τη δουλειά τους – πεθαίνοντας με τη γροθιά κλειστή γύρω από ένα θραύσμα που ξέχασαν πως υπήρχε. Τα δάχτυλά σου ανοίγουν. Ένα ένα. Τινάζεσαι καθώς ανοίγουν, σαν η ίδια η κίνηση να μπορούσε ακόμα να σε κόψει. Το θραύσμα πέφτει – τρομάζεις στον ήχο, σαν να μπορούσε ακόμα να σε φτάσει. Αέρας αγγίζει την πληγή. Κρύος, μετά ζεστός. Μετά τίποτα παρά ο κόσμος. Ο πόνος δεν κόβει πια – αντιλαλεί, όπως βουίζει το μέταλλο της καμπάνας πολύ αφού περάσει το χτύπημα. Η παλάμη φοράει την ουλή της. Μα το χέρι, επιτέλους, είναι ανοιχτό.

Η Σκιά

Η Γαλήνια διάλεξε άλλο μονοπάτι. Σπρώχνει το θραύσμα βαθύτερα, εκεί που μουδιάζει η σάρκα, και χτίζει τη ζωή της από πάνω. Έχω γιατρευτεί, λέει στον εαυτό της. Έχω αφήσει. Χαμογελά με παλάμη που μοιάζει ανοιχτή· μέσα, τα δάχτυλα δεν έχουν κουνηθεί. Παντρεύεται. Μεγαλώνει παιδιά. Υφαίνει μια ζωή τόσο συνηθισμένη που θα μπορούσε να ανήκει σε οποιονδήποτε – κι ανήκει, γιατί εκείνη δεν είναι μέσα. Το τραύμα επιστρέφει ούτως ή άλλως – μεταμφιεσμένο σε οργή που αρνείται να ονομάσει. Τα παιδιά της μαθαίνουν ποιες μέρες τα μάτια της γίνονται γυαλί. Οι ράχες τους αποστηθίζουν τη σιωπή που σημαίνει όχι σήμερα. Μαθαίνουν να διαβάζουν τον καιρό ενός χαμόγελου που δεν αλλάζει ποτέ – και μια μέρα, σταματούν να διαβάζουν. Τα παιδιά της, αδειάζοντας το σπίτι δεκαετίες αργότερα, δεν βρίσκουν φωτογραφίες με ανοιχτές αγκαλιές – μόνο ένα θραύσμα στο κομοδίνο της, σμιλεμένο στο ακριβές σχήμα μιας γροθιάς που δεν άνοιξε ποτέ. ❖ Ο Αποφασιστικός ξυπνά κάθε πρωί με τη γροθιά ήδη υψωμένη: τα διαπιστευτήριά του, η απόδειξή του. Σε κάθε συζήτηση το χέρι υψώνεται· σε κάθε σιωπή η πληγή μιλάει. Συγκεντρώνει άλλους που αιμορραγούν από παρόμοιο γυαλί· συγκρίνουν κοψίματα στο φως και μαλώνουν ποιανού κόβει βαθύτερα. Όποιος έχει ανοίξει το χέρι, θεωρείται ύποπτος· όποιος μιλά για απελευθέρωση, προδότης. Κάποιες νύχτες η γροθιά μοιάζει φυλακή. Ακουμπά τ' αυτί στις αρθρώσεις. Τίποτα. Ως το πρωί, το χέρι υψώνεται ξανά – στο τραπέζι, στις σιωπές μετά τις φράσεις της γυναίκας του. Ο γιος του απλώνει για το αλάτι χωρίς να σηκώσει το βλέμμα. Η γροθιά μένει υψωμένη λίγο παραπάνω κάθε φορά. Κανείς δεν γυρίζει.

Η Τομή