Το Κατώφλι

Το σήκωσες από χάμω, με το αίμα σου ακόμη πάνω του. Πειστήριο. Στην αρχή το κρατούσες γιατί έπρεπε να θυμάσαι. Ύστερα, γιατί η λήθη έμοιαζε προδοσία. Τα χρόνια πέρασαν. Η πληγή έκλεισε άσχημα. Ώσπου να το καταλάβεις, το χέρι είχε ξεχάσει ν' ανοίγει. Το δέρμα είχε κλείσει πάνω στο γυαλί. Ένα πρωί ξύπνησες με την παλάμη κολλημένη σ' αυτό που ορκιζόσουν πως απλώς κουβαλούσες: όχι πια να το κρατάς αλλά να σε κρατά. Στον κόσμο δεν απλώνεις πια την παλάμη· προτάσσεις τις αρθρώσεις. Κάποιες νύχτες, το γυαλί βουίζει κάτω απ' το δέρμα, σαν να θυμάται ακόμα το αίμα σου.

Η Οδός

Η γροθιά σου: άσπρες αρθρώσεις, δέρμα τεντωμένο εκεί όπου έδεσε πάνω στο γυαλί. Από κάτω, το αίμα, ακόμα ζεστό, θρέφει μια μνήμη που κρύωσε πριν από χρόνια. Μία φορά σε έκοψαν. Από τότε, κάθε πρωί, κόβεσαι στο ίδιο γυαλί. Αν ανοίξεις τη γροθιά, το δέρμα θα σκιστεί εκεί όπου έδεσε πάνω στο γυαλί. Αν την κρατήσεις κλειστή, θα τελειώσεις τη δουλειά τους· θα πεθάνεις με το χέρι κλειδωμένο γύρω από ένα θραύσμα που εκείνοι ξέχασαν προ πολλού. Τα δάχτυλά σου ανοίγουν ένα-ένα· τινάζεσαι κάθε φορά. Το χέρι θυμάται τη χαρακιά, κι ας μην κόβει πια το γυαλί. Το θραύσμα πέφτει. Κάνει έναν μικρό, καθαρό ήχο στο πάτωμα. Για πρώτη φορά έπειτα από χρόνια, είναι έξω απ' το χέρι σου. Ο αέρας φτάνει στην πληγή· πρώτα κρύος, μετά ζεστός. Ύστερα τίποτα άλλο· μόνο ο κόσμος.

Η Σκιά

Η Γαλήνια έμαθε να κρύβει τη γροθιά μέσα σ' ανοιχτή παλάμη. Σπρώχνει το θραύσμα βαθύτερα, εκεί όπου δεν φτάνει αίσθηση, και χτίζει τη ζωή της από πάνω. Έχω γιατρευτεί, λέει στον εαυτό της. Το έχω αφήσει πίσω μου. Χαμογελά και δείχνει την ανοιχτή της παλάμη. Από κάτω, η γροθιά. Παντρεύεται. Μεγαλώνει παιδιά. Φτιάχνει σπίτι γύρω από το κλειστό χέρι. Μαγειρεύεται φαγητό. Διπλώνονται ρούχα. Δίνονται φιλιά για καληνύχτα. Κανείς δεν πλησιάζει την παλάμη. Το τραύμα, όμως, επιστρέφει· γίνεται οργή που αρνείται να την ονομάσει. Τα παιδιά της μαθαίνουν ποιες μέρες τα μάτια της γίνονται γυαλί. Οι πλάτες τους απομνημονεύουν τη σιωπή που σημαίνει όχι σήμερα. Το χαμόγελό της δεν αλλάζει ποτέ· έτσι μαθαίνουν να διαβάζουν τι παραμονεύει από πίσω, ώσπου μια μέρα παύουν να διαβάζουν ολότελα το πρόσωπό της. Όταν, δεκαετίες αργότερα, αδειάζουν το σπίτι, δεν βρίσκουν φωτογραφίες μ' ανοιχτές αγκαλιές· μόνο το θραύσμα στο κομοδίνο, φωλιασμένο ακόμη στο ακριβές αποτύπωμα μιας γροθιάς που δεν άνοιξε ποτέ. ❖ Ο Αμετακίνητος ξυπνά κάθε πρωί με τη γροθιά ήδη υψωμένη. Το πειστήριό του. Σε κάθε συζήτηση το χέρι υψώνεται· σε κάθε σιωπή, η πληγή το σηκώνει μόνη της. Βρίσκει κι άλλους με γυαλί κάτω απ' το δέρμα. Ξέρουν τη γωνία του χεριού, την απότομη άμυνα, εκείνη την παλιά γυαλάδα στα μάτια. Σε λίγο βγάζουν τις πληγές στο φως και αναμετρούν βάθος με βάθος. Η ανοιχτή παλάμη τούς ταράζει. Το θραύσμα στο πάτωμα μοιάζει προδοσία. Κάποιες νύχτες η γροθιά είναι φυλακή. Κολλάει το αυτί στις αρθρώσεις, μήπως απαντήσει κάποιος από μέσα. Κανείς δεν απαντά. Στο τραπέζι, η γροθιά υψώνεται ξανά. Η γυναίκα του σταματά να μιλά. Απέναντι, το χέρι του γιου του κλείνει γύρω από το ποτήρι τόσο σφιχτά που ασπρίζουν οι αρθρώσεις. Κανείς δεν ρωτά πια τι θέλει να αποδείξει η γροθιά.

Η Τομή