Το Κατώφλι

Η καταιγίδα είναι πια ανάμνηση. Το κλαδί που ξέσκισε δεν υπάρχει πια· ο ρόζος μένει – μια σκοτεινή δίνη εκεί όπου η ίνα αρνήθηκε να υποχωρήσει. Ό,τι αποκόπηκε, έχασε το όνομά του. Απομένει μονάχα το ίχνος της ανάτασης. Μετά, άνοιξη. Ο χυμός ανεβαίνει, συναντά τη δίνη, κάμπτεται. Το κουβαλάς τόσο καιρό που δεν ξεχωρίζεις: μεγάλωσες γύρω απ' την πληγή, ή μέσα της;

Η Οδός

Μετράς τους δακτυλίους. Εκεί – η χρονιά που σχίστηκε το ξύλο. Από τότε η ίνα δεν έτρεξε ξανά ίσια. Πρώτα η παρόρμηση: να γείρεις, εκθέτοντας την ουλή σε κάθε περαστικό. Έπειτα η αντίσταση: να πιέσεις την ίνα να ισιώσει, τεντώνοντας το ξύλο ωσότου ο ρόζος να σβήσει. Όμως ο ρόζος είναι συμπιεσμένο ξύλο. Δεν υποχωρεί. Έτσι μεγαλώνεις. Ούτε προς την πληγή. Ούτε μακριά της. Άλλος ένας δακτύλιος. Κι άλλος ένας. Καθένας αγγίζει τον ρόζο στο πέρασμά του. Καθένας προχωρά. Την άνοιξη, ένα πουλί κάθεται εκεί που κάποτε υπήρχε το κλαδί. Δεν έχτισες φωλιά ποτέ. Μεγάλωσες, και μεγαλώνοντας έφτιαξες ένα κοίλωμα για να ξαποστάσει. Ο ρόζος γίνεται μια δίνη ανάμεσα σε τόσες άλλες. Μόνο το ξύλο θυμάται ποιος δακτύλιος κρύβει τη θύελλα.

Η Σκιά

Η Άμεμπτη θρέφει μόνο τον φλοιό, αφήνοντας την καρδιά του ξύλου να στερέψει. Βαφτίζει την καταιγίδα ψεγάδι – κάτι που πρέπει να πνιγεί κάτω από λείους δακτυλίους. Πιέζει την ίνα ίσια, αρνούμενη να πιει από τα βαθιά. Μόνο νεαρό ξύλο· τίποτα δεν υφαίνεται πια στην καρδιά του κορμού. Μια άνοιξη, ένα παιδί χαράζει τ' αρχικά του στο φλοιό της. Το μαχαίρι γλιστράει μέσα, βρίσκοντας μόνο αέρα. Το κενό που αρνιόταν χάσκει ανοιχτό στον ουρανό. Στην εγκάρσια τομή: κενό εκεί όπου θα 'πρεπε να πάλλεται το καρδιόξυλο. Ο ρόζος στέκει στο κέντρο, ανέπαφος. Κάθε δακτύλιος μεγάλωσε γύρω του. Κανείς δεν πέρασε μέσα. ❖ Ο Ξεκάθαρος τρέφει τον ρόζο με όλο του τον χυμό. Ένας ταξιδιώτης κάθισε στη σκιά του. Επαίνεσε τα φύλλα· έφυγε χωρίς να δει τον ρόζο. Όλα τα χρόνια της επιβίωσης, αμάρτυρα. Έμαθε να εκθέτει τον ρόζο – να στρίβει τον κορμό σε κάθε επισκέπτη ωσότου το σπάσιμο να γίνει η μόνη αλήθεια. Μια φορά, δούλεψε. Ένας ξένος σταμάτησε κάτω από τον κορμό του, κοίταξε ψηλά, και έμεινε. Το βλέπω, είπε. Καταλαβαίνω. Η πληγή βρήκε μάρτυρα, κι εκείνη τη στιγμή αρκούσε. Κάτι στην ίνα σχεδόν ισιώθηκε – η ανάταση, να φτάνει. Σχεδόν. Ο ξένος προχώρησε. Η ίνα γύρισε πίσω – αλλά είχε μάθει το σχήμα του ίσιου. Την άνοιξη, ένα πουλί κάθεται στη φυλλωσιά του. Ένας ταξιδιώτης σταματά κάτω. Πόσο ζωντανός δείχνεις, λέει ο ξένος, κι εκείνος λυγίζει τον κορμό του, πασχίζοντας απεγνωσμένα να δείξει τη σαπίλα και να διορθώσει την πλάνη. Πριν προλάβει να τελειώσει, ο άνεμος επιστρέφει. Ο κορμός σχίζεται βίαια, ακριβώς πάνω στη ρωγμή που ικέτευε μια ζωή τον κόσμο να μαρτυρήσει.

Η Τομή