Το Κατώφλι

Η καταιγίδα έγινε ανάμνηση. Το κλαδί που πήρε μαζί της χάθηκε· μένει ο ρόζος, μια σκοτεινή δίνη εκεί όπου η ίνα αρνήθηκε να υποχωρήσει. Ό,τι ξηλώθηκε έμεινε χωρίς όνομα. Μετά: άνοιξη. Ο χυμός ανεβαίνει και συναντά τη δίνη. Η ίνα κάμπτεται. Το κουβαλάς τόσο καιρό που δεν ξεχωρίζεις: μεγάλωσες γύρω απ' την πληγή ή μέσα απ' αυτήν;

Η Οδός

Μετράς τους δακτυλίους. Εκεί: η χρονιά που σχίστηκε το ξύλο. Από τότε η ίνα δεν τρέχει πια ίσια. Πρώτα, η παρόρμηση να γείρεις· να γυμνώσεις την ουλή σε κάθε διαβάτη. Έπειτα, η μανία να ισιώσεις την ίνα με τη βία, ώσπου να χαθεί ο ρόζος. Όμως ο ρόζος είναι συμπιεσμένο ξύλο· δεν υποχωρεί. Κι έτσι μεγαλώνεις. Ούτε προς την πληγή ούτε μακριά της. Άλλος ένας δακτύλιος, κι άλλος ένας. Καθένας αγγίζει τον ρόζο στο πέρασμά του. Καθένας προχωράει. Την άνοιξη, ένα πουλί κουρνιάζει εκεί όπου κάποτε υπήρχε κλαδί. Δεν του έχτισες φωλιά· το μεγάλωμά σου τη σκάλισε. Ο ρόζος γίνεται μια δίνη ανάμεσα σε τόσες άλλες. Μόνο το ξύλο ξέρει ποιος δακτύλιος είναι η καταιγίδα.

Η Σκιά

Η Άρτια θρέφει τον φλοιό κι αφήνει νηστικό το καρδιόξυλο. Κάνει την καταιγίδα ψεγάδι για να μην την πενθήσει. Πιέζει την ίνα να ισιώσει, λες και το καρδιόξυλο είναι σαπίλα. Πάει καιρός, λέει. Το ξύλο έκλεισε. Μια άνοιξη, ένα παιδί χαράζει τ' αρχικά του στον φλοιό της. Το μαχαίρι περνά πέρα ώς πέρα και βρίσκει μόνο αέρα. Εκείνη μεγαλώνει σαν να μη βρέθηκε τίποτα – σπρώχνει προς τα πάνω, ώσπου η κόμη παραβαραίνει για έναν κούφιο κορμό. Η πτώση ανοίγει επιτέλους το κενό της στον ουρανό. Στην εγκάρσια τομή: κενό εκεί όπου το καρδιόξυλο θα 'πρεπε να είχε σηκώσει το ύψος. Ο ρόζος στέκει στο κέντρο, άθικτος. Κάθε δακτύλιος μεγάλωσε γύρω του. Κανένας μέσα απ' αυτόν. ❖ Ο Διαφανής τρέφει τον ρόζο με όλο του τον χυμό. Ένας ταξιδιώτης κάθισε στη σκιά του, θαύμασε τα φύλλα, κι έφυγε χωρίς να δει τον ρόζο. Τόσοι δακτύλιοι, αθέατοι. Έμαθε να γέρνει· να στρέφεται προς κάθε διαβάτη, ώσπου το σπάσιμο να είναι το μόνο που έβλεπαν. Μια φορά, έπιασε. Ένας ξένος στάθηκε από κάτω και σήκωσε το βλέμμα. Εκεί, είπε, κι έμεινε. Για μια εποχή, η ίνα ξέσφιξε. Ο ξένος πήρε πάλι τον δρόμο του. Η καμπή ξαναγύρισε, πιο βαθιά τώρα: η ίνα είχε γνωρίσει το ξέσφιγμα, και δεν το ξεχνούσε. Χρόνια αργότερα, μια ταξιδιώτισσα στέκεται στη σκιά του. Πόσο ζωντανός δείχνεις, λέει. Εκείνος στρέφει τον κορμό του ώσπου ο ρόζος να την κοιτάζει. Πριν προλάβει να τον δει ολόκληρο, ο άνεμος επιστρέφει. Ο κορμός σχίζεται καθαρά κατά μήκος της γραμμής, εκείνης που μια ζωή ολόκληρη κρατούσε στραμμένη προς τον δρόμο.

Η Τομή